tak jakby sukces

och och zdaje się że osiągnęłam kolejny wychowawczy sukces ;)

Tymek ostatnie wieczory zasypiał sam właściwie bez jakichkolwiek problemów ;D No duma mnie rozpiera! A zatem wieczorne zasypianie wygląda tak: czytamy książeczkę, idziemy myć ząbki (lub odwrotnie), Tymko gasi światło, kładzie się do łóżka, stwierdza że chce "na uchu Mamy chcę" - to znaczy że chce poleżeć na miękkiej Mamusi ;) chwilę leży a kiedy mija owa chwila daję znak sygnał i Tymko grzecznie przeskakuje do łóżka. Kołderka, kotek i/lub inna zabawka (przedwczoraj śmieciara, wczoraj piłka do tenisa), buziaczek i jeszcze tylko 2 prośby o wodę i kołderka i kotek i buziaczek i...... ja na kanapę do saloonu ;) a dziecko zasypia.

Pięknie ;)

A idealnie by było gdyby to wszystko odbywało się nieco wcześniej.... bo żeby Mamcia odzyskała wieczór dziecię powinno chodzić spać zdecydowanie przed 22... Liczę że jak pójdzie do przedszkola, gdzie ze spaniem w dzień będzie różnie to.... liczę! mam nadzieję! oby oby!

samodzielność - starcie drugie

Dziś drugi wieczór kiedy to Tymko zasypia sam
Dziś jest trochę gorzej niż wczoraj, nie ma histerii ani płaczu, ale widać że już wie o co chodzi i że to początek nowej świeckiej tradycji....

Dziś Tymko 4 razy chciał pić, gdyby nie mój sprzeciw pewnie wciągnąłby 1,5 litra płynów ;) wydusił z siebie mikrokupkę i minisiuśki, stwierdził że ma mokrą bluzeczkę (fakt, przy ostatnim spożywaniu wody nieco jej śmiało kapnąć na piżamkowego misia). Następnie Tata źle przykrył Synka, a później Dziecko stwierdziło że już nie chce spać pod tatowym kocykiem (czytaj kołdrą) której to domagało się 20 minut wcześniej, a bajka o samodzielnej dzidzi która umie zasypiać sama w swoim pokoiku trwała zdecydowanie zbyt krótko...

I kiedy już Tatka spytał czy ma do Niego pójść a ja zaproponowałam żebyśmy dali Mu jeszcze 10 minut.... Tymko usnął. Bez płaczu, bez krzyków, z odrobiną jęków i marudzeń.

A za 2h z kotkiem pod pachą i kocykiem w ręku zawita w naszym łóżku :D
jak co noc od około 900 nocy...

Dobranoc Synku!

bo próbujemy osiągnąc kolejny etap

Od kilku dni uczę Tymka samodzielnego zasypiania. Takiego prawdziwego samodzielnego zasypiania. Takiego kiedy Usypiacz mówi Dobranoc, daje buziaka, przykrywa kocykiem i wychodzi z pokoju. A Dziecko - wcześniej wyszłuchawszy bajki i po porcji należnych obu stronom przytylań, zasypia grzecznie w towarzystwie pluszowego przyjaciela.

Jak zwykle przy takich krytycznych przejściach, staram się podchodzić ze spokojem, oceanem cierpliwości, zrozumienia i empatii. Gotowa to porzucenia ambitnego zamiaru w przypadku gwałtownych sprzeciwów Dziecica.

Dziś Tymek zjawił się w dużym pokoju "tylko" 4 razy
Pierwszy raz - z książeczką o Motorze Marka ("cytaj mamusiu! plosze" - Dobrze, ale TYLKO raz, dobra? - Dobla!)
Drugi raz z tekstem "Mamo, ja jestem dzidzią!" - No jesteś, jesteś (że niby co? uważa że jest dzidzią i nie pora jeszcze na samodzielne zasypianie??)
Trzeci raz z pytaniem "co to było?" - To karetka Synku jechała, ale już pojechała, chodź do łóżka
Czwarty raz z tekstem "Ma Luny!" (w tłumaczeniu na nasze - Nie ma Księżyca) - Och nie ma? Może już śpi Luna? (pewnie że NIE MA Księżyca skoro ma się zasłonięte okna zasłonami - no chyba że zasłony to nie problem, może ma się zdolność prześwietlania zasłon?)

O, właśnie pisząc tego posta dostałam smsa
Przylazł po raz piąty (miejmy nadzieję że ostatni) "To fój efon Mamo!" - Wiem Synku, słyszałam

Ech

A wczoraj Tymek miał zadebiutować w roli modela na dziecięcym pokazie mody. Paparazzi byli gotowi, aparaty rozgrzane, publiczność zniecierpliwiona (głównie ta blogowa :P) i co??? Tymko odmówił założenia na siebie stroju który miał prezentować!!! Ale napiszę Wam tu w tajemnicy że strój był bardzo taki sobie i myślę że Tymko poznał się na rzeczy i w zasadzie uważam całą tę sytuację za komplement gdyż oznacza że Tymko gust ma wyrobiony i nie leci na tanią popularność ;) powiedział że jak ma występować to w tym stroju w który Go ubrała Mamusia :D Kochany Synuś

O! przyszedł szósty raz. Już na wpół śpiący ;)

Doceniam jego konsekwencję :)
bo przecież to nie upór, prawda??? ;)

Dobranoc!

las, gorfy i samochody

Od naszego powrotu minął już tydzień a tu relacja do końca nie zdana, torby nie do końca rozpakowane, pranie wciąż w toku...
Cudny ten las nadbrzeżny...taki inny. Jak z filmu, o elfach albo o Tomblibusiach :)
I co ważne - patyków wybór wielki!


Mieliśmy tam niezły survival ;) oto przeprawa przez rwący (:P) potok - Wujo Miś musiał asekurować: jedną ciężarną, jedno mocno nieletnie dziecko i jedną matkę nieletniego dziecka. W tym czase Tata Q zbierał materał dowodowy ;))



Tymek przeżywa moment uniesienia


Igraszki z Ulubionym Wujkiem



Codzienna (hmmm) porcja....yyyy.....witamin?


I to co Tymki lubią najbardziej. Szybkie fury (bo w Ustce przy spacerniaku jest taki plac a na nim 284 rózne automaty - Tymek siedział na K>A>Ż>D>Y>M - więcej już tam nie zawitaliśmy - ciekawe? czemu?? generalnie nie polecam)


A przy okazji bycia w okolicy - wspominałam już że byliśmy w Słupsku z wizytą u naszych trabantowych znajomych - P. i D. Wujki poza trabantami mają także m.in. barkasy.



Ładne?

"na ana" zwiedzać Gdańsk

Przedostatni wpis relacjonujący nasz majówkowy urlop poświęcam wizycie z Gdańsku. Ponieważ drogę powrotną postanowiliśmy podzielić na 2 etapy, z międzylądowanie właśnie w tym pięknym mieście.

Oczywiście Gdańsk Tymek głównie zwiedzał z poziomu tatowych barków






Bardzo było Dziecię zachwycone statkami, tymi "duzimi" i tymi "małymi dzidziami"
(bo u Tymka wszystko co małe jest dzidzią, dzidzia-statek, a co duże to mama lub tata :P)





Fachowy turysta :)



Odnotowałam także nowy (albo regionalny?) zwyczaj - w restauracjach dzieci dostają różne prezenty. W Ustce Tymek dostał świecące patyczki, w Słupsku takąż bransoletkę a w Gdańsku....lizaka. Niby to miłe ale jednak budzi mój matczyny sprzeciw. Bo te świecące gadżety pełne są jakiejś nieokreślonej chemii a lizaki... no wiadomo. I nikt nie raczył mnie spytać czy życzę sobie aby moje 2,5 letnie dziecko zostało obdarowane takim szitem. A z lizakiem akcja była tak szybka (Mamcia akurat podziwiała przepływający obok prom), że za późno było na jakiekolwiek interwencje. Tak więc na poniższych zdjęciach Tymko - Cwaniak z lizakiem









A potem miłe popołudnie u Mojej Cioci i Wujka, na przearcypysznym torcie bezowym z cukierni Sowy i wieczorem wyruszyliśmy w podróż do domu. Którą po niecałych 4h szczęśliwie zakończyliśmy.

nie ma dzikich plaż?

A oto nasze plażowanie :))

Pierwsze chwile na plaży.... radosny taniec na piasku, który widziany ze skarpy został nazwany przez moje biedne naznaczone minioną zimą Dziecko - śniegiem :D

Myślę że to taniec radości - że to jednak nie śnieg tylko wielka piaskownica :)


Do tego pełna wspaniałych obłych kamieni, które można zbierać


układać z nich wieże


i/lub pakować do reklamówki....no i dźwigać


Przekopywanie plaży zajmowało Tymkowi sporo czasu ;)


I kiedy to nasi majówkowi towarzysze czynili spacery wzdłuż morza, my nie oddalaliśmy się od miejsca zrzutu (czytaj od schodów) na odległość większą niż rzut kamieniem (a tych jak już wiecie było sporo).

Poniżej my uchwyceni przez Ciocię B.




A to już dzieło Tymka. Rośnie mi fotograf, ale o tym w osobnym wpisie jeszcze poczytacie


Rowerek był z nami na plaży raz, dało się jechać bo piach dość mokry i ubity, ale bez rewelacji


A tu powrót do domu... "na ana" w wersji hard ;)

powróceni z prawie raju

Powszechną jest wiedza że wszystko się kończy. A to co dobre kończy się zadziwiająco szybko. Lotem błyskawicy przeleciały nam ostatnie dni, które to poświęciliśmy odpoczynkowi, relaksowi, nicnierobieniu. Jednym słowem byliśmy na URLOPIE. Razem z podróżami "w te" i "we wte" spędziliśmy poza domem 190h (prawie 8 dób).

Nie przepadam za morzem... a konkretniej nie przepadam za morzem latem, kiedy to każdy napalony plażowicz ma do swojej dyspozycji pół metra kwadratowego zaśmieconej plaży, do tego w pakiecie jakiś metr sześcienny słonej morskiej wody nieoznaczalnej klasy czystości. No po prostu wolę zaszyć się w lesie, nad jeziorem, w gęstwinie i bez tłumu wrzeszczących rodaków.

Ale morze w maju.... pomijając długi majowy weekend który zapewnił nam towarzystwo współwypoczywaczy (ale w rozsądnych ilościach), było idealnie. Przyroda jeszcze niezadeptana, pusta plaża, kilku leniwych i zdesperowanych (biorąc pod uwagę niesprzyjającą aurę) spacerowiczów... bosko! Bardzo się cieszę że dałam się tam zabrać. Odkryłam piękne miejsca, urocze miasta, zakochałam w Słupsku (przy okazji serdecznie pozdrawiam Was P. i D.!)

A z resztą....zobaczcie sami.

Część pierwsza fotorelacji "Natura"