Tymek śmiga na biegaczu jak szalony
skręca, rozpędza, wiatr we włosach, zdyszana matka
ale do czasu
do czasu aż w zasięgu wzroku nie pojawi się rowerek z pedałami
koniec, kaplica, ryk, krzyk, wrzaski i histerie
bo on chce "drugi rower - inny. Tata kupi inny rower! Chcem inny rower!"
obawiam się że nie mamy wyjścia, a ja bardzo chcę odzyskać miłe spacery, bez
rzucania się na ziemię i ryk jakby go kto ze skóry....
więc zapewne po powrocie znad morza Syn mój stanie się pedałującym rowerzystą
ale chciałabym go od razu na 2 kółka wsadzić, ciekawe czy się uda, bo on na
biegaczu super sobie radzi...
```````````````````````````````````
znowu czasu brak
niby jesteśmy w przedszkolu, ale nie TYM, niby nie na 100% (jutro wywieszą listy)... niestety Tymek nie dostał się do przedszkola pierwszego wyboru. A przedszkole do którego został zakwalifikowany średnio mi się podoba. Bez wnikania w szczegóły póki co napiszę że cieszymy się że się dostał do przedszkola w ogóle ale smucimy że do tego a nie tamtego... Ale nie poddaję się, walczę dalej i może uda się jednak wcisnąć....
a jutro w nocy znikamy na tydzień (no, ciut dłużej) na zasłużony urlop. Jedziemy nad morze! Oby pogoda dopisała...
odezwę się jakoś kiedyś
czwartek, 29 kwietnia 2010
niedziela, 18 kwietnia 2010
czwartek, 15 kwietnia 2010
radość i zaduma
Wreszcie doczekałam się fotek z Tymkowych rowerowych akrobacji. Rowerek typu biegacz, jest z nami już od kilku tygodni, Tymek go uwielbia, niemal codziennie jedzie rowerkiem do żłobka i rowerkiem ze żłobka wraca. Chętnie jeździ, szpanuje na osiedlu ;). Bardzo szybko załapał o co chodzi, a dokładniej o co biega :D szczęśliwie, jako rozsądny chłopiec nie szaleje przesadnie i nawet w miarę posłusznie zatrzymuje się na mamine wrzaski "stój!".
Dziś na spacerze był z nami "Ujek" Grześ i to właśnie On jest autorem poniższych zdjęć
Nie samym rowerowaniem Mały Człowiek żyje...
Strasznie zazdroszczę Tymkowi tej wspaniałej cudownej dziecięcej nieświadomości i beztroski... Polska nadal pogrążona jest w żałobie. Smutek gości w naszych domach już od tylu dni. Od niedzieli codziennie kolejne Ofiary katastrofy w Smoleńsku wracają do kraju.... do domu. Codziennie Warszawa jest świadkiem najsmutniejszych powitań. Niebawem będzie świadkiem pożegnań...
Wszystkie z tych śmierci są bezsensowne, a niektóre z nich są aż tak nielogiczne i tak...nawet nie wiem jak to nazwać... Prezydent Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Ci którzy przeżyli Katyń, Ci którzy stracili najbliższych w Katyniu... gdzie tu sens? gdzie logika? ja wiem że ich nie ma. Wiem to. Ale jakaś częśc mnie - może ta romantyczna? - chciałaby wiedzieć
Jest we mnie mnóstwo emocji, dużo sprzecznych, nie umiem jeszcze dobrze ich wszystkich nazwać. Są decyzje z którymi się nie zgadzam. Są opinie które budzą mój sprzeciw. Są interpretacje i uogólnienia które są niezgodne z intencjami. Przynajmniej moimi. A ponad tym całym wewnętrznym bajzlem jest poczucie że trzeba żyć dalej. Z obawą czekam na rozpoczęcie kampanii prezydenckiej, a ta ruszy zapewne już w poniedziałek, tuż po niedzielnych uroczystościach pogrzebowych Pary Prezydenckiej.
W przyszły czwartek jest pożegnanie Izabeli Jarugi-Nowackiej....
Dziś na spacerze był z nami "Ujek" Grześ i to właśnie On jest autorem poniższych zdjęć
Nie samym rowerowaniem Mały Człowiek żyje...
Strasznie zazdroszczę Tymkowi tej wspaniałej cudownej dziecięcej nieświadomości i beztroski... Polska nadal pogrążona jest w żałobie. Smutek gości w naszych domach już od tylu dni. Od niedzieli codziennie kolejne Ofiary katastrofy w Smoleńsku wracają do kraju.... do domu. Codziennie Warszawa jest świadkiem najsmutniejszych powitań. Niebawem będzie świadkiem pożegnań...
Wszystkie z tych śmierci są bezsensowne, a niektóre z nich są aż tak nielogiczne i tak...nawet nie wiem jak to nazwać... Prezydent Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Ci którzy przeżyli Katyń, Ci którzy stracili najbliższych w Katyniu... gdzie tu sens? gdzie logika? ja wiem że ich nie ma. Wiem to. Ale jakaś częśc mnie - może ta romantyczna? - chciałaby wiedzieć
Jest we mnie mnóstwo emocji, dużo sprzecznych, nie umiem jeszcze dobrze ich wszystkich nazwać. Są decyzje z którymi się nie zgadzam. Są opinie które budzą mój sprzeciw. Są interpretacje i uogólnienia które są niezgodne z intencjami. Przynajmniej moimi. A ponad tym całym wewnętrznym bajzlem jest poczucie że trzeba żyć dalej. Z obawą czekam na rozpoczęcie kampanii prezydenckiej, a ta ruszy zapewne już w poniedziałek, tuż po niedzielnych uroczystościach pogrzebowych Pary Prezydenckiej.
W przyszły czwartek jest pożegnanie Izabeli Jarugi-Nowackiej....
sobota, 10 kwietnia 2010
[']
wczoraj nic tu nie wpisałam... ciężko ubrać w słowa to co czuję teraz, to co czułam wczoraj
ale chcę upamiętnić to zdarzenie tu, w Tymkowie
wczoraj rano, w okolicach Katynia, spadł samolot. Wszyscy zginęli. Ludzie. 96 osób. Lubiani i nielubiani przeze mnie, cenieni i krytykowani. Cenni, wartościowi i ci, którzy byli mi obojętni.
Ludzie z pierwszych stron gazet, ludzie historii, sztuki, polityki, władzy. Ludzie, którzy lecieli do Katynia by uczcić pamięć tych którzy zginęli 70 lat temu. Ludzie, którzy sami wczoraj stracili życie. W przeklętym Katyniu.
ale chcę upamiętnić to zdarzenie tu, w Tymkowie
wczoraj rano, w okolicach Katynia, spadł samolot. Wszyscy zginęli. Ludzie. 96 osób. Lubiani i nielubiani przeze mnie, cenieni i krytykowani. Cenni, wartościowi i ci, którzy byli mi obojętni.
Ludzie z pierwszych stron gazet, ludzie historii, sztuki, polityki, władzy. Ludzie, którzy lecieli do Katynia by uczcić pamięć tych którzy zginęli 70 lat temu. Ludzie, którzy sami wczoraj stracili życie. W przeklętym Katyniu.
piątek, 9 kwietnia 2010
realne tany tany
Odkopałam w Tatowej komórze archiwalne zdjęcia (sprzed miesiąca), kiedy to za oknem było tak:
nieźle co? ja już wyparłam z pamięci tę zimę, a tu taka przypominajka się odnalazła :)
No ale wracając do zawartości Tatowej komórki to znalazłam fotki z naszej rodzinnej wyprawy do reala po dobra konsumpcyjne przeróżne ;)
Tymko meloman
nieźle co? ja już wyparłam z pamięci tę zimę, a tu taka przypominajka się odnalazła :)
No ale wracając do zawartości Tatowej komórki to znalazłam fotki z naszej rodzinnej wyprawy do reala po dobra konsumpcyjne przeróżne ;)
Tymko meloman
środa, 7 kwietnia 2010
piszę już, piszę ;)
Zacznę od powitania nowych czytaczy ;) Witajcie w Tymkowie
Potem płynnie przejdę do przeprosin za bardzo długie milczenie
Następnie uspokoję Zaniepokojonych że u nas nic tragicznego się nie wydarzyło
Czasem po prostu tak jest że a to sił nie ma, a to chęci a to czasu zwyczajnie.... czasem też zdrowie nie pozwala.....Przez ten miesiąc trochę się wydarzyło, zaliczyliśmy trochę chorób - z ostatniej właśnie Tymek wychodzi wspomagany antybiotykiem, ja się postarzałam (ech, stuknęła mi trzydziestka, buu), nie udało nam się świętować w Wielkanoc (z powodu wspomnianej już choroby, do której z pewnością jeszcze wrócę, a konkretniej do naszych z nią związanych przeżyć i przejść niemiłych), Tymek stał się przeszczęśliwym właścicielem dwóch kółek, posiadaczem nowych zasobów oratorskich, no i generalnie to przyszła wiosna, kapryśna, płaczliwa, nieco oziębła ale jest, zazielenia się i kiedyś będzie ciepło.
Dziś zgłosiłam internetowo Tymka do wielkiego wyścigu o przedszkole. Nie jest to tak prosta sprawa jakby się początkowo wydawało. Bo niby można wytypować kilka przedszkoli, niby wskazuje się swoje ulubione przedszkole, ale tak naprawdę ważna jest strategia ;) bo nie do końca jest tak że kolejność wymienionych przedszkoli powinna być zgodna z listą preferencji. Ale nic więcej nie napiszę teraz, bo konkurencja nie śpi ;) a ja za długo o tym myślałam i opracowywałam strategię ;) jak się załapiemy to wtedy, za drobną opłatą, zdradzę Wam swoje know-how :) o ile się załapiemy... o ile. Czekać trza!
Wracając do aktualnie panującej Tymkowej choroby to niestety niewesoło było. Wszystko zaczęło się w piątkowe popołudnie kiedy to Tata odbierając Dziedzica ze żłobka usłyszał że Dziecię nie jadło, że jakieś takie niewyraźne. No i Dziecię wieczorem już miało wysoką gorączkę, w nocy źle spało, płakało przez sen. Cała sobota minęła w podobnym klimacie. Bez wnikania w zbędne szczegóły - wylądowaliśmy w nocy w szpitalu - nie bez przygód, dyskusji z lekarzami, awantur i odsyłania nas. Najpierw Niekłańska (bez komentarza), potem przychodnia na Malczewskiego (bez komentarza ^2) a na końcu na Działdowskiej. I całe szczęście chyba. Bo chociaż długo czekaliśmy, noc była już najprawdziwsza, to Pani Doktor miła, kompetentna (wreszcie! a to był 4. lekarz z którym mieliśmy "przyjemność" w ciągu ostatnich 7 godzin), panie pielęgniarki też. I nawet zostaliśmy przeproszeni że tak długo musieliśmy czekać. A my nawet nie śmialiśmy narzekać bo chłopiec który na tak długo zajął Panią Dr był bardzo chory ;(. Jak niewiele trzeba żeby było miło. Mimo wszystko. I żebyśmy my wyszli spokojni, z poczuciem że są jeszcze normalni lekarze... W domu byliśmy po 3 nad ranem... No ale wracając do Tymka to okazało się że miał bardzo silne zapalenie jamy ustnej. Wielkanocne niedzielę i poniedziałek spędziliśmy w domu, a ponieważ Tymek ma kurację antybiotykową zleconą na dni 8 - nie chodzi aktualnie do żłobka. Od wczoraj nie ma już gorączki i nawet wychodzi na niedługie spacery.
Znacie ten tekst krążący w necie o tym jak się aplikuje kotu tabletkę?
Mam nadzieję że tak ;)
A wiecie jak się aplikuje Tymowi antybiotyk???
PODOBNIE :)
1. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, bądź sprytny - dolej paskudztwo do małej objętości soczku
2. otrząśnij się - Twoje Dziecko nie jest głupie ani mało spostrzegawcze
3. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, działaj dyplomatycznie, wierz w chęć współpracy swojego dziecka - podaj mu lek na łyżeczce, łagodnym głosem nakłaniając do połknięcia paskudztwa
4. zetrzyj rozbryzgany lek ze ściany, podłogi, nie mów głośno TYCH słów
5. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, złap Dziecko, obezwładnij, wciśnij aplikator do buzi, wstrzyknij porcję, nakłoń żeby połknęło, podaj soczek
6. zetrzyj wyplutą zawartość z Dziecka i podłogi
7. zawołaj wsparcie w postaci silnego ojca, odmierz nową porcję, złap Dziecko, powiedz dziecku że to dla jego dobra, spętaj, rozewrzyj słodkie usteczka, odchyl główkę, wstrzyknij dawkę, podaj soczek
8. zetrzyj wymiociny ze ściany, siebie i podłogi (w wersji hard - także z kanapy)
9. poinformuj zaniepokojonych sąsiadów że nie znęcasz się nad własnym Dzieckiem tylko chcesz mu pomóc....
po 3 dniach wewnętrzny partyzant słabnie, poddaje się i z coraz mniejszym oporem łyka lekarstwo. Wie już że opór jest jedynie stratą energii. Wie że z Super Aplikatorem Matką nie wygra.
Potem płynnie przejdę do przeprosin za bardzo długie milczenie
Następnie uspokoję Zaniepokojonych że u nas nic tragicznego się nie wydarzyło
Czasem po prostu tak jest że a to sił nie ma, a to chęci a to czasu zwyczajnie.... czasem też zdrowie nie pozwala.....Przez ten miesiąc trochę się wydarzyło, zaliczyliśmy trochę chorób - z ostatniej właśnie Tymek wychodzi wspomagany antybiotykiem, ja się postarzałam (ech, stuknęła mi trzydziestka, buu), nie udało nam się świętować w Wielkanoc (z powodu wspomnianej już choroby, do której z pewnością jeszcze wrócę, a konkretniej do naszych z nią związanych przeżyć i przejść niemiłych), Tymek stał się przeszczęśliwym właścicielem dwóch kółek, posiadaczem nowych zasobów oratorskich, no i generalnie to przyszła wiosna, kapryśna, płaczliwa, nieco oziębła ale jest, zazielenia się i kiedyś będzie ciepło.
Dziś zgłosiłam internetowo Tymka do wielkiego wyścigu o przedszkole. Nie jest to tak prosta sprawa jakby się początkowo wydawało. Bo niby można wytypować kilka przedszkoli, niby wskazuje się swoje ulubione przedszkole, ale tak naprawdę ważna jest strategia ;) bo nie do końca jest tak że kolejność wymienionych przedszkoli powinna być zgodna z listą preferencji. Ale nic więcej nie napiszę teraz, bo konkurencja nie śpi ;) a ja za długo o tym myślałam i opracowywałam strategię ;) jak się załapiemy to wtedy, za drobną opłatą, zdradzę Wam swoje know-how :) o ile się załapiemy... o ile. Czekać trza!
Wracając do aktualnie panującej Tymkowej choroby to niestety niewesoło było. Wszystko zaczęło się w piątkowe popołudnie kiedy to Tata odbierając Dziedzica ze żłobka usłyszał że Dziecię nie jadło, że jakieś takie niewyraźne. No i Dziecię wieczorem już miało wysoką gorączkę, w nocy źle spało, płakało przez sen. Cała sobota minęła w podobnym klimacie. Bez wnikania w zbędne szczegóły - wylądowaliśmy w nocy w szpitalu - nie bez przygód, dyskusji z lekarzami, awantur i odsyłania nas. Najpierw Niekłańska (bez komentarza), potem przychodnia na Malczewskiego (bez komentarza ^2) a na końcu na Działdowskiej. I całe szczęście chyba. Bo chociaż długo czekaliśmy, noc była już najprawdziwsza, to Pani Doktor miła, kompetentna (wreszcie! a to był 4. lekarz z którym mieliśmy "przyjemność" w ciągu ostatnich 7 godzin), panie pielęgniarki też. I nawet zostaliśmy przeproszeni że tak długo musieliśmy czekać. A my nawet nie śmialiśmy narzekać bo chłopiec który na tak długo zajął Panią Dr był bardzo chory ;(. Jak niewiele trzeba żeby było miło. Mimo wszystko. I żebyśmy my wyszli spokojni, z poczuciem że są jeszcze normalni lekarze... W domu byliśmy po 3 nad ranem... No ale wracając do Tymka to okazało się że miał bardzo silne zapalenie jamy ustnej. Wielkanocne niedzielę i poniedziałek spędziliśmy w domu, a ponieważ Tymek ma kurację antybiotykową zleconą na dni 8 - nie chodzi aktualnie do żłobka. Od wczoraj nie ma już gorączki i nawet wychodzi na niedługie spacery.
Znacie ten tekst krążący w necie o tym jak się aplikuje kotu tabletkę?
Mam nadzieję że tak ;)
A wiecie jak się aplikuje Tymowi antybiotyk???
PODOBNIE :)
1. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, bądź sprytny - dolej paskudztwo do małej objętości soczku
2. otrząśnij się - Twoje Dziecko nie jest głupie ani mało spostrzegawcze
3. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, działaj dyplomatycznie, wierz w chęć współpracy swojego dziecka - podaj mu lek na łyżeczce, łagodnym głosem nakłaniając do połknięcia paskudztwa
4. zetrzyj rozbryzgany lek ze ściany, podłogi, nie mów głośno TYCH słów
5. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, złap Dziecko, obezwładnij, wciśnij aplikator do buzi, wstrzyknij porcję, nakłoń żeby połknęło, podaj soczek
6. zetrzyj wyplutą zawartość z Dziecka i podłogi
7. zawołaj wsparcie w postaci silnego ojca, odmierz nową porcję, złap Dziecko, powiedz dziecku że to dla jego dobra, spętaj, rozewrzyj słodkie usteczka, odchyl główkę, wstrzyknij dawkę, podaj soczek
8. zetrzyj wymiociny ze ściany, siebie i podłogi (w wersji hard - także z kanapy)
9. poinformuj zaniepokojonych sąsiadów że nie znęcasz się nad własnym Dzieckiem tylko chcesz mu pomóc....
po 3 dniach wewnętrzny partyzant słabnie, poddaje się i z coraz mniejszym oporem łyka lekarstwo. Wie już że opór jest jedynie stratą energii. Wie że z Super Aplikatorem Matką nie wygra.
Subskrybuj:
Posty (Atom)