radość i zaduma

Wreszcie doczekałam się fotek z Tymkowych rowerowych akrobacji. Rowerek typu biegacz, jest z nami już od kilku tygodni, Tymek go uwielbia, niemal codziennie jedzie rowerkiem do żłobka i rowerkiem ze żłobka wraca. Chętnie jeździ, szpanuje na osiedlu ;). Bardzo szybko załapał o co chodzi, a dokładniej o co biega :D szczęśliwie, jako rozsądny chłopiec nie szaleje przesadnie i nawet w miarę posłusznie zatrzymuje się na mamine wrzaski "stój!".

Dziś na spacerze był z nami "Ujek" Grześ i to właśnie On jest autorem poniższych zdjęć








Nie samym rowerowaniem Mały Człowiek żyje...





Strasznie zazdroszczę Tymkowi tej wspaniałej cudownej dziecięcej nieświadomości i beztroski... Polska nadal pogrążona jest w żałobie. Smutek gości w naszych domach już od tylu dni. Od niedzieli codziennie kolejne Ofiary katastrofy w Smoleńsku wracają do kraju.... do domu. Codziennie Warszawa jest świadkiem najsmutniejszych powitań. Niebawem będzie świadkiem pożegnań...
Wszystkie z tych śmierci są bezsensowne, a niektóre z nich są aż tak nielogiczne i tak...nawet nie wiem jak to nazwać... Prezydent Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Ci którzy przeżyli Katyń, Ci którzy stracili najbliższych w Katyniu... gdzie tu sens? gdzie logika? ja wiem że ich nie ma. Wiem to. Ale jakaś częśc mnie - może ta romantyczna? - chciałaby wiedzieć

Jest we mnie mnóstwo emocji, dużo sprzecznych, nie umiem jeszcze dobrze ich wszystkich nazwać. Są decyzje z którymi się nie zgadzam. Są opinie które budzą mój sprzeciw. Są interpretacje i uogólnienia które są niezgodne z intencjami. Przynajmniej moimi. A ponad tym całym wewnętrznym bajzlem jest poczucie że trzeba żyć dalej. Z obawą czekam na rozpoczęcie kampanii prezydenckiej, a ta ruszy zapewne już w poniedziałek, tuż po niedzielnych uroczystościach pogrzebowych Pary Prezydenckiej.

W przyszły czwartek jest pożegnanie Izabeli Jarugi-Nowackiej....