Tymon Budowniczy

Chłopaki budują szafę. Szafę wnękową, wspólnego naszego projektu. Powstaje pooooowoooooli, majestatycznie. Z namaszczeniem wręcz.
Jest szansa że jeszcze w tym dziesięcioleciu..... ;P

U nas rzadko kiedy jest tak, że nie ma jakiś pr...zygód (żeby nie napisać problemów, hehe) - kłopociki były już na etapie kupowania i wycinania płyt na tę szafkę. Raz nawet wzywałam kierownika bo zostaliśmy niezbyt fajnie potraktowani przez stolarza... generalnie coraz mniej lubimy L.M. w Ursusie...
No ale kiedy wreszcie wszystkie niezbędne elementy zostały zdobyte i skompletowane, Chłopaki zabrali się za robotę. Tata dzielnie pomagał Tymkowi, trochę czasem przeszkadzał.....a z resztą - zobaczcie sami. Nie do przecenienia jest także wkład Kotek naszych - pełniły funkcje nadzorcze. Ja, jedynie jako skromny fotograf-dokumentalista.


Tato! Co to jest?


Aha! Poziomica!


Kurczaczki, jak się jej używa?


No to skręcam


Co dwa śrubokręty to nie jeden...


Na cztery ręce


Wkręcanie synchroniczne


szesnaście, dwanaście, siedem


Mierz Tato! Ja tu pilnuję!


Hmmmmmm.....coś mi sie nie podoba. Gdzie ta poziomica ?!?
(fachura, nie?)


Szafki nadal nie ma..tzn jest ale pojawiło się pewne ALE, które przedstawię w formie równania matematycznego, mam nadzieję że odpowiednio sobie je zinterpretujecie ;)

szafka idealnie prosta + krzywe ściany = stuk stuk, puk puk + mnóstwo sprzątania

ech

znowu...śniegowo

wpis o tematyce sezonowej ;)

po kilku dniach zwiastujących rychłą (?) wiosnę - wczorajszy ranek zaskoczył nas zimową oprawą. W nocy z piątku na sobotę spadło sporo śniegu! Nie czekając na lepsze (bo jak wiadomo lepsze jest wrogiem dobrego) pognaliśmy na przedobiadowe sankowanie. Wszystko byłoby super i fajnie gdyby... nie śnieg. Tymek ma do śniegu stosunek ambiwalentny. Bo z jednej strony zdaje się być ( ten śnieg) ciekawym zjawiskiem, taki biały i czysty gdy świeży i sanki po nim mkną napędzane siłą maminych lub tacinych (?) mięśni, a jednak z drugiej strony ten śnieg to zimny taki i się do rękawiczek przyczepia jak rzep jaki, a potem w rączki zimno i mokro. Nie wspominając że przez śniegowe zaspy strasznie ciężko się przedostać, łatwo upaść, nosem w to białe i zimne coś zaryć. Właściwie więcej minusów niż plusów... ot i ambiwalencja okazała się być jednak raczej antypatią. Szczęśliwie Tymek nie jest uprzedzony i daje się przekonać że na śniegu może być fajnie i miło. Zwłaszcza gdy Rodzice pokażą że śnieg nie gryzie, a nawet można z niego coś wybudować! O, na przykład wieżę! (bo bałwany są takie... tendencyjne!)


Tymek sprawdza, czy śnieg faktycznie nie gryzie


Przedziera się przez świeżo spadnięty, nieudeptany śnieg


Buduje z Tatą wieżę


Wieeeeeelką wieżę! Gładzimy, myziu myziu

smacznego!

dziś wpis kulinarny ;)

lubię gotować. I to bardzo. Ale tylko dlatego że nie robię tego codziennie. Codzienne gotowanie zepsułoby mi radość i sympatie mą do tego procesu szlag by trafił. Gotuję zatem kiedy mnie najdzie, i tylko to, na co mam ochotę :) To powoduje że nie codziennie obiad gości w naszym domu, choć dla Tymka zwykle zawsze coś domowego się znajdzie - spokojnie :), aż tak wyrodną matką nie jestem, hehehe. Jestem za to wyrodną nie-żoną, no ale cóż, nikt nie jest doskonały a poza tym to moja jedyna wada, buheheheheheee
Oczywiście gotuję bardzo dobrze, smacznie i w ogóle :) wiem - bo mi smakuje ;) i Tymkowi póki co wszystko też. I tego się trzymam!

Dziś był dzień gotowania. Gotowania i smażenia. Dzień dwóch Tymkowych debiutów smakowych - zupa porowa i placki z jabłkami ... mniamiiii

Jeśli chodzi o porową zupę to bardzo ją lubię. Rzadko robię, a więc rzadko jadamy, a to przecież prosta zupa niezwykle. A jaka pyszna! Z rozgotowanym ryżem bardzo Tymkowi smakowała, zjadł wielgaśną porcję i mlaskał, i wydawał pełne zachwytu okrzyki. Tada!

Racuszki to smak mego dzieciństwa. Obie Babcie raczyły mnie nimi dość często. Obie robiły oczywiście przepyszne, choć Każda nieco inne. Niejeden raz próbowałam zrobić TAKIE racuszki jak robiła Babcia W. I nigdy mi się nie udało. Cudowałam, kombinowałam i nigdy nie odtworzyłam TEGO smaku. A dziś? Dziś decyzja o racuchach była spontaniczna i nawet nie byłam pewna czy mam mąkę w szafce (dość rzadko robię mącznie). I co? Wsypałam, wbiłam i wlałam wszystko "na oko", szybko wkroiłam dwa jabłka, i usmażyłam. I...bingo! To jest TO! Wyszły dokładnie takie jak powinny. Idealny, babciny smak placuszków z jabłkami. Albo się starzeję, albo osiągam perfekcję albo to był mega fuks :)

oto nasza wyżeeeerraaaa


kto to wszystko zje?


no to jemy


racuszka?

pasje dwie

Tymek pokochał wyrzucanie śmieci. Konkretniej pokochał wyrzucanie samo w sobie... bo to, co z takim zapałem i umiłowaniem wyrzuca- nie zawsze jest śmieciem. Tzn nie zawsze jest śmieciem według nas - Mamy i Taty. Ale Mój Najdroższy Synuś nie wnika, nie analizuje i nie zastanawia się. Kieruje Nim potrzeba wyrzucania. Rzekłabym ze wyrzucanie jest aktualnie Jego hobby, konikiem, główną atrakcją i powodem do Tymkowej dumy. Bo przecież złapać "śmiecia", dolecieć do kuchni, otworzyć szafkę z koszem, wrzucić do kosza i zamknąć szafkę - wszystko to nie jest takie proste, czyż nie? A jeśli jeszcze zrobi się to niezauważonym przez APO (Aktualnie Pilnującą Osobę) to już mistrzostwo świata! Dziś APO - w osobie Taty, wyrzucając prawdziwego śmiecia ze zdumieniem odkryła (-a, bo APO) w koszu naszą kuchenną ścierkę do rąk... zastanawiam się tylko od jak dawna Tymuś prowadzi taką partyzancką zabawę.... i czego kosztem.....

Drugą pasją Tymka w ostatnim czasie jest przesiadywanie w pudłach na zabawki.
Zabawa to o tyle ryzykowna że pudła te są wywrotne i ani do nich wejść, ani z nich wyjść samemu nie potrafi - tzn potrafi ale są ofiary. Jak już Tymek jest zapakowany do pudła - w zależności od nastroju zielonego, lub niebieskiego, to najpierw trzeba mu zrobić karuzelę, potem go powozić, a jak już Mama (no bo zwykle Mama) ma omdlałe ręce to łaskawie można wykorzystać pudło jako:

lunch box


phone box

modna asymetria

Wczoraj wieczorem, zupełnie spontanicznie, po wieczornej kąpieli...chwyciłam za nożyczki. Cel miałam jeden - przyciąć nieco już inwazyjną grzywę. Piękną, z loczkiem, romantyczną grzyweczkę. Tymek nie miał ochoty ani zamiaru ze mną współpracować. Dzięki temu efekt mych działań jest iście oszałamiający - zupełnie niezamierzenie uzyskałam efekt grzywy nowoczesnej i modnej bo - mega asymetrycznej i do tego ząbkowanej (bo "podcieniowana" to zbyt delikatne określenie).
Potem, poszłam za ciosem - w sumie sprzęt i ręce mistrza były już rozgrzane, więc niewiele się wahając ciachnęłam także Tymkową plerezkę. Dzięki tym zabiegom "upiększającym" Tymuś uzyskał zupełnie nowe oblicze. Moim skromnym zdaniem wygląda przesłodko. Fryzurka na pazia podkreśla Jego delikatną urodę :P Szkoda mi nieco tych cudnych długich loków zachwycających niejedną niewiastę, no ale mówi się trudno, trzeba iść do przodu a poza tym, cytując Panią Słowikową - "piórka głupstwo, bo odrosną"

Oto Tymuś w nowej odsłonie, oraz jego miny






Raport o stanie zdrowia: Tymuś powoli wychodzi z infekcji układu pokarmowego, nadal bierze antybiotyk na okoliczność chorych uszu, a na dokładkę dziś pojawił się katar :(... nie wiem skąd? od kilku dni siedzimy w domu, a mnie cosik gardło pobolewa a Tymek z tym glutem od rana...

Dobra wiadomość jest taka że zdałam dziś ten nieszczęsny egzamin z zarządzania :D. Nie uczyłam się do niego - nie jestem z tego dumna, ale doprawdy mimo najszczerszych chęci nie miałam jak i kiedy. No ale się udało i nawet całkiem nieźle bo 4,5 zarobiłam :)
mundram, hej!
dzięki wszystkim którzy trzymali kciuki i dobrze mi życzyli...

sypie....

Nie, nie chodzi o śnieg
sypie sie mój misterny plan na ten tydzień :(
Tymek po dwóch feriowych tygodniach w domku (w sensie - nie w żłobku), dał radę żłobkować...1,5 dnia ;( po czym podupadł na zdrowiu - układu pokarmowego konkretnie.
No żesz...parafrazując znane powiedzenie: jak nie katar to sraczka
Nie ważne że dziś środa, że w sobotę Mamcia ma ważny egzamin na studiach, że Tymek miał grzecznie żłobkować a Mama się uczyć ;( i że jak tak dalej pójdzie...tfu tfu tfu

Cudnie, po prostu cudnie

Najlepsze że scenariusz zakładał że i mamowanie i studiowanie i pracowanie i kurodomowanie dadzą się pogodzić
Pewnie się dadzą - ale to chyba nie ze mną w roli głównej
A może to był scenariusz jakiejś tragikomedii a nie "obyczajówki", he?

A tu życia stawia przede mną nowe wyzwania, otwierają się nowe możliwości i jak zrobić żeby się udało? Myślicie że będzie lepiej? Kiedyś.....?

Sorry, nie powinnam tu wylewać żali, ale życie w Tymkowie nie zawsze usłane jest różami...

Na pocieszenie, sobie i Wam zamieszczam poniżej kilka moich najulubieńszych Tymkowych zdjęć z ostatnich 2 miesięcy. Domyślacie się że kiedy je sobie oglądam i przeglądam i tak na nie patrzę, to wstępują we mnie nowe siły i wiara że "jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie"... w Tymkowie :D

Tymek z Tatowa czapka


Ekipa sprzątająca


Ludzie listy piszą


Pastereczka i laseczka


Tymek je....


...je...


...i je!

cóż to był za weekend

Och działo się, działo

To był wesoły weekend – w nocy z piątku na sobotę przyjechały do nas Tosia z Marysią! Zabrały łaskawie ze sobą Rodziców – się Staruszki w domu same nudzić miały?

Atrakcji i zajęć wszyscy mieliśmy wieeeele – dzieciaki bawiły, wyrywały, sprzeczały, szalały

Mamy – zabawiały, godziły, rozdzielały, upominały, karmiły, przytulały, myły, czesały, pilnowały, gotowały, poiły, pocieszały, rozśmieszały,

Tatowie – siedzieli, leżeli…..poszli po pieczywo…..piwo pili :P

Drugie (i chyba ostatnie) życie przewijaka:

Poza błogim wspólnym nic(?)nierobieniem byliśmy na spacerze w Łazienkach, Tatkowie zabrali dzieciarnię na sanki oraz szaleliśmy w Ikei (do tej pory bolą mnie nogi :P). Z Ikei poza kilkunastoma niezwykle niezbędnymi drobiazgami przytachaliśmy wypasione igloo. Igloo – norka dla Tymka.

Jak się okazało z igloo można robić wiele:

Można warować przed igloo

Można siedzieć w igloo

Można patrzeć do góry w igloo

Można leżeć na brzuchu w igloo

Można przytulać igloo

A dziś Tymuś skończył 15 miesięcy!
Ostatnio jest strasznie wesoły - ciągle się uśmiecha, śmieje, rży, wygłupia, śpiewa i tańczy i hopsa-hopsuje. Nieustannie poprawia mi humor. Gdyby tak dało się robić z tej jego radosci życia tabletki rozweselające, albo choć napar, wywar czy inny dżem. Koiłby niejedną zranioną i cierpiącą duszę. Relaksowałyby niejedną zestresowaną psychikę. Rozweselałby niejednego smutnego ludzia.

Dziś znowu trochę prywaty. Właściwie blog miał być o Tymku i dla Tymka. Ale wokół nas toczy się życie, dzieją się różne rzeczy, jedne smutne, drugie wesołe. Nie są one bez wpływu na moje nastroje, a tym samym na Tymkowe życie. Bardzo chciałabym żeby wszyscy bliscy mi Ludzie byli szczęśliwi, a przynajmniej żeby nie spotykało Ich nic złego. Niestety nie mam Mocy. Nikt ani nic jej nie ma...

Przytulamy bardzo mocno i pozdrawiamy serdecznie Cierpiacą Duszę Cioci E.

i jednocześnie cieszymy się ogromnie radością Cioci A. i Wujka K., do ktorych dziś dołączyła Juleńka.