czuję wiosnę... w komodzie :)

Jesteśmy coraz bardziej przeziębieni :( 7 w miarę zdrowych miesięcy nieźle nas rozpuściło. No ale wiadomo - choroba nie wybiera. Za to świetnie potrafi pokrzyżować plany. Planowaliśmy jutro wyjechać na krótki urlop, ale z powodu Tymkowej niedyspozycji pozawalaliśmy z Tatką nasze prace i trzeba ponadrabiać, a poza tym Tym (i Tymowa Mama) raczej coraz głębiej wpada w chorobę zamiast z niej wychodzić. Ogłaszam zatem ponownie areszt domowy. Przynajmniej na dziś!

Korzystając z chwili wolnego postanowiłam DZIAŁAĆ. Dodając do tego wyczuwalną nozdrzami mymi wiosnę oraz Tymkowy wzrost wzrostu otrzymujemy jedno z moich ulubionych zajęć :) Porządki w Tymkowej garderobie. Szczerze przyznam że bardzo lubię to robić. Niewykluczone że dlatego że jest to zajęcie sporadyczne i nierozerwalnie związane ze zmianami. Zwykle pór roku. A poza tym sprawia mi niezwykła przyjemność wyciąganie zachomikowanych cudnych ubrankowych zdobyczy w rozmiarze kolejnym ;D Lubię Tymka stroić, ubierać w fikuśne tiszerty, szpanerskie spodnie. Niekoniecznie niewiadomo jakich marek ;P Lubię kolorowo i wesoło. A to sztuka jak się jest mamą chłopca. Ale już kiedyś o tym pisałam i się powtarzała nie będę.

Zima jest dla mnie niezwykle nudna. Tymko spędził ją głównie w rajtkach i spodniach dresowych (w żłobku). Odpieluchowywanie nie sprzyja strojeniu ;/ Przeżyłam zatem niezły szok jak się okazało że powyrastał przez tę śnieżną porę roku niemal ze wszystkich spodni ;( ale nic to, bo przecież mam po sąsiedzku super sklepik, w którym szybko i tanio nadrobię spodniowe zaległości ;)

Tymka bieżące ubranka mieszkają w komodzie. Komoda ma 3 szuflady i miejsca dość na koszulki, spodnie, bluzy, bluzki i bieliznę. Porządki robiliśmy systematycznie, szuflada po szufladzie. Odkryliśmy w pierwszej całe pokłady niemal nienoszonych bodziaków w chyba największym z dostępnych na rynku rozmiarze. Zakupiłam je jesienią w hurcie ;) ale oczywiście okazało się że zakup był zupełnie bez sensu - bodziaki i nocniki bardzo się nie lubią. A z dwuletnią samodzielnością wręcz nienawidzą. Komu, komu??!!??

Po chwili przeglądania, segregowania i decydowania urosła nam taaaaka góra rzeczy zakwalifikowanych jako za małe. Góra ta zostanie podzielona na 3 części - jedna trafi do swoich prawowitych właścicieli, druga dla potrzebujących, a trzecia zalegnie w naszym archiwum ;)


Wyczyściwszy komodę niemal całkowicie, spowodowawszy mnóstwo wolnego miejsca, przystąpiłam do najnajnajfajniejszego etapu prac :) do ZAPEŁNIANIA :D Szczęśliwie dla mnie, mam czym zapełniać komodę ;) wspaniałe wiosenne ubrania, kolekcjonowane już od poprzedniego sezonu wyprzedażowego przeze mnie i Babcię Ru. Babcia szalała na wyprzach a ja głównie w Galerii Miś. I dzięki temu oczekujemy na wiosnę modni, nowi, kolorowi i z 2 parami spodni :D

a tak Tymowski mi "pomagał". Szczęśliwie przyłączył się do mych prac ręcznych dopiero przy 3. szufladzie ;)




rozczula mnie niesamowicie że On wciąż układa się w pozycji żabki. To takie dzidziusiowe. Patrząc na te zdjęcia można mieć wrażenie że Tymko taaaki mały. Błąd! To szuflady taaaakie duże ;)

oda do Taty

Drugie (lepsze?) życie prababcinej laski ;)

Axel R., Mike J., Steven T., - od dziś mają nowego Idola :)

przebieranki

a dziś się chwalę ;)

bo mam Tymka który musi "ja sam mamo!" się ubierać i rozbierać
A robi to kilka razy dziennie więc ma kiedy ćwiczyć i dochodzić do mistrzowskiej formy :)
Ponieważ każda, nawet najmniejsza plamka powoduje że T ma pragnienie zmiany odzienia.
Tak było i dziś kiedy to przy myciu czy innym piciu Dziecię się ciut oblało wodą i nie było dyskusji - od razu kierunek pokój, rewolucja w szufladach i przebierka

rozbieranie






półmetek



ubieranie





voila!


tak właściwie to Tymek miał zamiar ubrać się w koszulę z długim rękawem i jeansy ale praktyczna mama zgłosiła protest i stąd ten gustowny i wygodny domowy dresowy zestawik ;)


Tymek ma brzydki kaszel :( dziś areszt domowy, choć z ciężkim sercem - dziś za oknem piękne słońce (wreszcie! wreszcie! idzie wiosna! oby oby!) i na spacer chętnie byśmy poszli. Ale trudno, jeden dzień odżałujemy.

Wczoraj u mnie w pracy była impreza dla dzieci pracowników i nie tylko. Były zajęcia dla starszych dzieci i teatrzyk oraz zabawy z animatorkami dla maluchów. Było fajnie, Tymek się wybawił, wybiegał, windą wyjeździł, z rybkami pogadał. Niestety zapomniałam aparatu, mam nadzieję że uda mi się zdobyć jakieś fotki.

uwielbiam

chodzić z Nim za rączkę (no rączka jest Jego, moja ręka) U-WIEL-BIAM
to takie słodkie czuć w swojej dłoni jego mięciutką rączkę
to chodzenie jest inne
kiedyś chodziliśmy żeby się nie przewrócił, żeby nie uciekł, żeby szedł tam gdzie ja chcę
teraz chodzimy bo to lubimy, bo fajnie iść za rękę i rozmawiać o świecie który nas otacza, który jest piękny, ciekawy, pełen wspaniałych rzeczy ale i bardzo niebezpieczny, wypełniony pułapkami na które my - dorośli nawet już nie zwracamy uwagi

i tak sobie chodzimy, skaczemy w kałuże (wreszcie! wreszcie są kałuże :D :D :D), przebijamy się przez resztki zasp lub ślizgamy na resztkach lodu

i tak sobie rozmawiamy o tym i owym, o ptakach, o samolotach, o autach, o napotkanych pieskach

i ja mówię do Tymka: wiesz Synku, bardzo lubię tak z Tobą chodzić za rączkę i rozmawiać
a On na to przytula się do mojej nogi i mówi "Moja Mama" głosem pełnym miłości i radości. Bo "moja mama" w takich momentach oznacza "kocham Cię Mamo" - jestem tego pewna

Yeti?

Och wspaniale nam dopisuje zima w tym sezonie. Śnieg leży już ponad miesiąc! Non stop. I to nie jakieś tam nędzne śniegowe popłuczyny tylko porządna warstwa, wciąż uzupełniana świeżymi opadami. Nie ukrywam że jako kierowcę i pracownika muszącego codziennie przebijać się przez zaspy - nowe dostawy białego puchu nieco mnie drażnią. Delikatnie mówiąc. Zawodowo nazywam śnieg ścierwem i wcale nie darzę go sympatią. Ale jako mamę Tymka, lubiącego tarzanie się w śniegu, brnięcie po kolana, bęcanie (oooo! bęc!) pupą w zaspę, formującego kulki (śniegowe) i korzystającego z uroków sanek, śnieg mile uspokaja, odświeża i raduje, bo zapewnia rozrywkę młodocianemu.

To pamiątkowe zdjęcie z naszej pierwszej w tym sezonie wyprawy na sanki - mina nietęga bo i buzia nieprzywykła jeszcze do kontaktu z tym białym czymś i zimnym na dodatek. Grudzień'09

A tu już tegoroczne sankowe swawole. TAAAK, chodzimy czasem z całym naszym sankowym wyposażeniem - czyli sań sztuk 2. To daje wiele możliwości naszej trójce jeśli chodzi o zjeżdżanie, ciągnięcie, pchanie i spadanie z sanek ;)


Zjechać to pikuś, potem trzeba się wdrapać pod górkę


Tymek robi ogon orła


Można i tak


Mamy pod blokiem duży trawnik. A na tym trawniku jest dużo bielusieńkiego śniegu. A dokładniej wczoraj była dostawa i to właśnie my mieliśmy przyjemność tarzać się w nim, takim mięciutkim i nieudeptanym przez nikogo wcześniej.





A dla koneserów mocnych wrażeń i obróconych obrazów - film "z górki na pazurki". W roli głównej górka i Tymek.... niebawem Oskary. Głosujcie!

A po męczących zimowych zabawach, czas na coś rozgrzewającego i uzupełniającego ubytki kaloryczne. Gorąca czekolada ;D Mniamiii

wsiąść do pociągu....

Bo Tymek kocha ciuchcie! Ciuchcia jest niejednokrotnie jedynym argumentem by wybrać Tymka z wizytą do Dziadków ;) Ciuchcia jest nieraz jedynym co odrywa Tymka od zbyt długo oglądanych przezeń bajek. Ciuchcie są super i każdy to wie! Na dzisiejsze przedobiedzie Tatka zaproponował wycieczkę do Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. No i pojechaliśmy! Pogoda cudna, śnieg, słońce, lekki mrozik i pociągi! Lokomotywy! Węglarki! Wagony! No po prostu miód malinka dla ciuchciowych koneserów.

Odwiedziny w Muzeum oczywiście trzeba rozpocząć od zakupienia biletu Tymek jako <7r.ż. wszedł za darmo Najdroższy bilet kupiliśmy .... naszemu aparatowi foto. No ale cóż, chcesz to płać. Najpierw była wieeeelka sala z różnymi lokomatywami Tymek był nieco rozczarowany bo nie wolno ich było dotykać i "psuta ciuchcia" nie jeździła. Ani jedna!





Szczęśliwie znalazła się jedna jedyna ciuchcia bardziej przyjazna Małym Zwiedzaczom ;)



oraz dzwon który robił "dzyń dzyń" i wszyscy w całym Muzeum wiedzieli że Tymko dzwoni ;)



Najlepszą atrakcją była wieeeelka makieta! Okazało się że mieliśmy dużo szczęścia i po miesięcznej przerwie dziś po raz pierwszy można było oglądać pociągi jeżdżące po tej wspaniałej makiecie. Makiecie która zachwyca dbałością o szczegóły, mnogością tych szczegółów, wspaniałą aranżacją i zaskakującą piętrowością ;) Doprawdy warte obejrzenia!

A to byście wiedzieli małe co-nieco o makiecie



i fragmenty makiety. Nie miałam możliwości sfotografowania jej w 1 kawałku. Jest zbyt duża!





Vis a vis makiety znalazło się także coś dla nieco starszych "chłopców". Galeria zdjęć Miss Świata Parowozów. Królują głównie panie w bikini :) . Niestety matkom, córkom i siostrom Muzeum Kolejnictwa ma niewiele do zaoferowania. Za to męska część rodzin znajdzie tam "coś" dla siebie niezależnie od wieku i zainteresowań okołokolejowych ;)

A na koniec uroczy spacer po przymuzealnych peronach. Oglądanie lokomotyw i zwiedzanie tych nielicznych, które udostępniono zwiedzającym.


Spacerując byliśmy zadziwieni że tak totalnie oderwane od rzeczywistości miejsce jest niemal w samym sercu Warszawy.



Piękne koło od zasypanej śniegiem drezyny





Zmarznięci, zmęczeni i głodni pojechaliśmy do polecanej przez moich znajomych z pracy pizzerii. Faktycznie pysznie ;D


Polecamy wycieczkę do Ciuchć.

kawki? jeszcze?

Tymuś gotuje. Zmywa. Piecze. Myje. Odkurza.

-Mamusiiiiiiik, kawki?
-poproszę Synku
-Si!
-gorąca? będę dmuchała (dmuch dmuch dmuch). Ale pyszna! Mniam!
- jeszcze?
- tak, poproszę jeszcze

i Tymko bierze wielka drewnianą pałkę, stawia kubek na gazie swej kuchenki i warzy kawki jeszcze dla Mamusika

najpyszniejszej wirtualnej kawki


a w odpieluchowywaniu same sukcesy ;) materac suchy (tfu tfu), Tymko raz obudził się w nocy i zrobił siusiu na nocnik :D, a tak to przesypia ładnie noce i dopiero rano rozprawia się z nocnikiem. Od kilku dni nie zużyliśmy ani jednej pieluszki! bardzo rada i dumna Mamusik ze mnie!