Rośniemy!

Tola ma już ponad 5 tygodni! Dni nam lecą jak liście jesienią, co chwilę tylko ranek-wieczór, ranek-wieczór. Niby nic się nie dzieje, niby "siedzimy w domu" ale jesteśmy strasznie zarobione! Tym bardziej że Tola robi się coraz bardziej absorbująca, domaga się uwagi i atrakcji a poza tym bardzo lubi.... ssać :) Niestety nie lubi ssać smoczków, ani nie lubi pić z butelki. Do ssania potrzebna jestem ja ;/ co jest oczywiście cudowne i wspaniałe i wzruszające ale także zajmujące mnóstwo czasu oraz unieruchamiające mnie. No ale staram się bardzo nie narzekać - bo po pierwsze tak naprawdę uwielbiam te chwile kiedy sobie tak leżymy bliziutko a po drugie....przecież właśnie za to mi płacą :D

Pogoda fatalna więc generalnie siedzimy w domu. Po kilku dniach odwilży i znośnej pogody zrobiło się wietrznie, mokro i okropnie. Żadna przyjemność spacerowanie w taką pogodę. Tola jakoś nie zgłasza sprzeciwu :)

Ponieważ Dziewczynka je - właściwie jak nie śpi to je :), czyli je sporo - to pięknie przybiera. Ostatnie wskazanie wagi pokazało 4455 gram! Czyli w 5 tygodni (od wyjścia ze szpitala) przybrała ponad 1,6kg! Imponujące, hehehe. Wczoraj przyjrzałam się Jej dokładnie i Tola zaczyna wyglądać jak dobrze odżywiony bobas ;) nóżki nabrały kształtów - nie są już patyczkami obciągniętymi zdecydowanym nadmiarem skóry :), rączki zaczynają się pomału "odkręcać", szyja powoli zanika, poliki-chomiki zahodowane. Ubranka w rozmiarze 56 przeprowadziły się do szuflady pt "za małe"... Tola z noworodka zamienia się w piękne niemowlę. I cieszę się i smucę... bo noworodki mają w sobie coś tak magicznego. Są takie schowane wewnątrz siebie, tak skrajnie bezbronne i zależne. Oczywiście Tola nadal taka jest :) ale już nie jest aż TAK bezbronna - ma świetną broń której uczy się używać do swoich (nie zawsze uczciwych:P) celów - donośny głos. Oj potrafi Księżna wrzasnąć - dyscyplinuje mamunię i tatunia i brata ;D to się nazywa władza ustawodawcza :D No i wzrok ma już taki... łapiący kontakt. I powoli zaczyna okazywać swoją radość - póki co to takie subtelne znaki, ale są :)

Tymko nadal jest wspaniałym i pomocnym bratem. Ataki nieposłuszeństwa i buntu pozostawię nieopisane. Odnotuję jedynie - dla celów archiwizacyjnych - że mają miejsce, dość licznie, dość głośno i dość wybuchowo. Za 4 lata Tola będzie miała 4 lata i być może odnajdę ten wpis i przypomnę sobie...może się pocieszę...może uspokoję - że Tymek TEŻ TAK miał :))

Dziś idziemy na wizytę do kardiologa - kontrola dziurki w serduszku - zobaczymy. Jestem dobrej myśli. Możecie trzymać kciuki!

Niedługo wrzucę trochę słitasnych foci to zobaczycie jak Tolina rośnie :D

i trochę fotek z ostatnich 2 tygodni

Pierwsze spotkanie

Jeszcze w szpitalu

W domku....

Tolka uwielbia kąpiele, szczególnie mycie głowy! (co czyni Ją totalnym przeciwieństwem Brata ;D)

Jestem czujna i spoziram okiem lewym, a miśka nie oddam!


Szoping z Mamą, i B&B mnie wykończył!

Tymko gotowy na -24 stopnie Ce!

Upiekłam bagietki... nawet nie miały szansy wystygnąć - o doczekaniu do kolacji nie wspomnę :)

Do raportu!

Poniedziałek, 30 stycznia

Zbieram się i zbieram żeby przelać tu moje galopujące wciąż i nie poukładane myśli różne. I wciąż nie wiem od czego zacząć. Może od tego że jutro Tola skończy 2 tygodnie? A może od tego że tak właściwie to wciąż powinna grzecznie siedzieć w moim brzuchu i głową w dół czekać na wydobycie z brzucha?

Ciąża minęła w miarę szybko (no bo i o miesiąc krótsza :P) ale nie bezboleśnie. Od lipca cierpiałam na okropne bóle kręgosłupa, od listopada miałam zdiagnozowaną cukrzycę, od grudnia kłułam się 2x dziennie i strzelałam w uda insuliną. Od świąt BN nie chodziłam do pracy - miałam odpoczywać, mieliśmy z Q zrobić małe odświeżenie mieszkania (malowanie i wreszcie skończyć kuchnię) no i przygotować wszystko na powitanie Toli. Tymczasem tuż po świętach zaczęliśmy chorować, co chwile ktoś z nas był przeziębiony. Ja po sylwestrze rozwaliłam się kompletnie. I już już wychodziłam z choroby, szczęśliwa że mam siłę i trochę czasu by dokończyć niedokończone sprawy w pracy i już już jechałam do fabryki gdy....zamiast przy swoim komputerze wylądowałam na porodówce :( 16.01 (poniedziałek) źle się poczułam, bardzo bolał mnie brzuch i w ogóle było jakoś dziwnie. We wtorek, podczas cotygodniowego KTG zaczęłam rozmawiać z ginekolożką o tym że mam wrażenie że ciekną mi wody... no i okazało się że faktycznie tak było!!! A że nie byłam w stanie stwierdzić od kiedy się tak sączą (bo to naprawdę było podciekanie), podjęto decyzję o terminacji ciąży. Ponieważ rano zjadłam śniadanie, musieliśmy czekać do późnego popołudnia. Dodatkowo nie miałam zaświadczenia że mam wskazania zdrowotne do porodu CC i groził mi poród SN.... było nerwowo...

Początkowo byłam zrozpaczona. I bardzo zdenerwowana. W końcu do terminu porodu zostały jeszcze 4 tygodnie! Nie wspominając o tym że byłam kompletnie nieprzygotowana - torba niespakowana, nie miałam ze sobą żadnych dokumentów ani wyników badań, nie mieliśmy opieki dla Tymka, do tego martwiłam się jak On zareaguje, a poza tym zwyczajnie psychicznie byłam niegotowa.

Po szybkiej akcji, mnóstwie telefonów i szybkich ustaleniach udało się wszystko załatwić. I zaświadczenie, i wszystkie niezbędna dla mnie i Toli rzeczy i - co najważniejsze - opiekę dla Tymka. I to nie byle jaką! Tymka przygarnęła na noc niezastąpiona Ciocia Izollda! Helena była szczęśliwa, Tymon był szczęśliwy, a my spokojni ;)

Tuż przed 18.00 pojechałam (a może poszłam??? NIE PAMIĘTAM!) na salę operacyjną. Szybkie znieczulenie, podpięcie wszystkich niezbędnych aparatur i o 18:04 rozległ się krzyk. Krzyk naszej małej córeczki. Najpiękniejszej na świecie!

Ze szpitala wyszłyśmy po niecałych 3 dobach! Tolcia wychodząc ze szpitala ważyła 2800. W porównaniu z Tymkiem, który ważył 4470 jest maleńka i wydaje się taka krucha i delikatna!

I Piękna! Jest idealna. Właśnie taka jaka powinna być. Ma śliczny nosek, całuśne usteczka, cudne czarne włosy. I figlarnie się uśmiecha ;)

Tymko jest strasznie przejętym i zaangażowanym Starszym Bratem ;) choć nie da się ukryć że nowa sytuacja daje się Mu we znaki i czasem nie wytrzymuje emocjonalnie. Ma duże wahania nastrojów, od idealnego i super grzecznego po rozbrykanego i totalnie nie do ogarnięcia. Staramy się jakoś Go tonować i dopieszczać ale czasem wystawia nasze nerwy na naprawdę najcięższe próby. Najważniejsze że strasznie kocha swoją siostrzyczkę. I póki co nie wydaje się być zazdrosny. Dużo Mu tłumaczymy i wydaje się rozumieć że teraz mama nie zawsze może przyjść/dać/zrobić coś od razu, że chcąc nie chcąc najpierw muszę np nakarmić Tolę...

Piątek, 3 lutego

Tola pięknie rośnie! W pajacyku w nogawkach pojawiły się nóżki ;D a wczoraj waga wskazała 3320!!! zatem w 14 dni od wyjścia ze szpitala Tola przybrała ponad 500 gram! Dzielna dziewczynka i dzielne moje mleczarnie ;D Bardzo się cieszę że nie mamy problemów z karmieniem. Z Tymkiem trochę się namęczyłam - nawet w poradni laktacyjnej byliśmy przecież.

Córcia zmienia się w małego przytulasa, najchętniej śpi w moich lub tatowych ramionach lub na naszych klatach ;) mruczy przy tym słodko. No sama słodycz.

Tymko chyba przechodzi bunt czterolatka. Do wtorku nie wiedziałam o istnieniu takowego, ale Ciocia Iza uświadomiła mnie, hehe. Okazuje się że Helenka tez ma podobne objawy jak Tymko. Marne to pocieszenie, bo swoje musimy z Tatką znieść i zwalczyć, ale to jednak pociesza gdy się okazuje że dziecko przechodzi jakiś normalny etap rozwoju a nie że wariuje z powodu pojawienia się siostry i utraty pozycji w rodzinie...

Za oknem trzaskające mrozy. Dziś rano było -24 stopnie!!!! Póki co siedzimy z Tolą w domu... kurczę a tak już mi się chce na spacer, popchać wózek ;) no ale co się odwlecze...

Tola

Przedstawiam Wam Tolę

Tola ur. 17.01.2012 roku, g 18.04, CC

3070g, 53 cm, 36 tc

Niedługo tu wracam! :)

aaaaa i jeszcze ;) Tymkowe oczka :D

bo mi się przypomniało ;) w minionym tygodniu byliśmy na kontroli u Pani Okulistki. Tymkowi bardzo poprawił się wzrok!!! Obuoczne widzenie się poprawiło, astygmatyzm się cofa, ponoć nadal ucieka Mu oczko (??? ja tego nawet rok temu nie widziałam!). Pani Doktor zaleciła słabsze szkła, bez cylindrów, oraz powiedziała że T nie musi nosić okularów non stop, że wystarczy do czytania, rysowania, telewizji i zabaw typu klocki.
Tzn było tez trochę tak że ja widziałam zdecydowaną poprawę widzenia u Tymka, to że przestał mrużyć oczko, że widzi lepiej i od mniej więcej czerwca dawałam Mu zaznać trochę odokularowej wolności :) zwłaszcza w trakcie harców na podwórku czy na wyjazdach. No ale tak czy siak potwierdzenie moich obserwacji przez Panią Doktor bardzo mnie ucieszyło.

Tymek był strasznie dzielny w trakcie badań. Grzecznie wykonywał polecenia, rozpoznawał rysunki, chował tygrysa do klatki i szukał ukrytych rysunków. Pamiętam z dzieciństwa że bardzo lubiłam chodzić do okulisty - właśnie z powodu tych wszystkich fajnych zabawowych badań.
Prosto od Pani Okulistki pojechaliśmy do naszego zakładu optycznego, do Pana Pawełka. Niestety okazało się że Pana Pawełka nie ma. Tymko był załamany ;/ Do tego stopnia że nie chciał przymierzyć żadnych nowych oprawek, kazał zostawić stare - nieco już sfatygowane. Na nasze nieszczęście okazało się także że takich samych oprawek już nie kupimy, buu. Cóż było robić.... poprosiłam zastanego Pana żeby zreanimował stare oprawki. Teraz czekamy na sygnał że operacja się udała, że nowe szkła są już wstawione i pojedziemy odebrać nowe-stare okulary ;)

no doooobra

I tak już wszyscy wiedzą ;) ale napiszę by i blog wiedział ;) Tymko z okropną niecierpliwością czeka na swoje Młodsze Rodzeństwo ;) i 4 razy dziennie pyta kiedy będzie luty :) bo to w lutym zostanie Dumnym Starszym Bratem!

O nas w Wiśle i okolicach part II

Druga część relacji z naszych (zbyt) krótkich wakacji w Wiśle

Ciocia M i Wujek T dbają o swoich gości. Jeśli goście mają potrzebę zaznać prawdziwego ranczerskiego życia - proszę bardzo. Zgodnie z zasadą nasz klient nasz pan - chcesz kosić trawnik? - proszszszsz....



Trawa z rana okazała się jednak zbyt mokra od rosy, zatem w ramach suszenia trawy pojechaliśmy do Ustronia do Parku Ruchomych Dinozaurów. Tymko trochę się bał, trochę się nie bał ;) Dinozaury ruszają się i ryczą groźnie na wszystkich zbliżających się zwiedzaczy.

Bezpieczny w objęciach Taty



Sam park...hmmm... mamy z Q dość mieszane uczucia. W porównaniu z odwiedzonym dzień wcześniej Parkiem Leśnych Niespodzianek, Park Dinozaurów pachnie komercją w amerykańskim stylu... kicz, drożyzna i w sumie zanim się człowiek ogarnie już po wszystkim... średnio polecamy

Tymkowi najbardziej się podobał automat-dinozaur... stoi już poza parkiem...


Wycieczka do Parku dinozaurów nie była długa, ale wystarczająca by trawa wyschła ;)



Przedostatniego dnia wybraliśmy się na Czantorię. Oczywiście wjechaliśmy na górę kolejką :) a tam...kolejna atrakcja - tor saneczkowy. Tymko przeszczęśliwy ;) nawet ja dałam się namówić i zjechałam, ale tylko raz ;D



Tatka tłumaczy Tymkowi jak działa wyciąg ;)


Po zaznaniu wszelkich atrakcji, konsumpcji frytek na stoku - zjeżdżamy na dół gdyż czas nas goni a w Bruckliku czeka ciepły obiad ;)


Udało nas się też zwiedzić 2 zapory - jedna która nas urzekła - pięknie zlokalizowana, mała, totalnie odludna




i druga wielka, totalnie nieromantyczna, pełna ludzi i nudna :)

Taaaak, tak! Ja też tam byłam ;))

Pobyt w górach Tymko zakończył spektakularnie i ekstremalnie ;) W Parku Leśnych Niespodzianek dostaliśmy kupon na darmowy zjazd na pontonie... Gdy pożegnaliśmy się z Brucklikiem i wyruszyliśmy do domku, zajechaliśmy jeszcze pod Czantorię by wykorzystać ten kupon. Myślałam że na tym pontonie Tymko - podobnie jak w saneczkach, zjedzie z Tatką. Ale okazało się że nie da rady ;/ T zdecydował się zjechać sam, a ja byłam nieźle zdziwiona Jego odwagą bo zwykle Tymko jest ostrożny w takich nowych sytuacjach - tym bardziej że musiał wjechać na górę (ruchomym chodnikiem!!!) sam z panem z obsługi - podczas gdy my zostaliśmy na dole a mnie ogarniały coraz większe wątpliwości... no ale... bez ryzyka nie ma zabawy ;)

No to siup


Ponton osiąga mega prędkość...Tymko minę miał nietęgą... obróciło pontonem kilka razy... prędkość była taka że nie dałam rady robić zdjęć!


a gdy dotarł (wreszcie!) w jednym kawałku do mety, to wyskoczył w pontonu z okrzykiem JESZCZE! :D ohmmmmmmm, no to jeszcze.....

I tyle....wyjazd pełen wrażeń i atrakcji, nierzadko ekstremalnych jak na niespełna 4latka ;), zdecydowanie zbyt krótki, no ale...