Wyczytałam wczoraj na forum zakupowym że w Decathlonie jest wyprzedaż dziecięcych rowerów z kolekcji 2010. A dokładniej 16". Po krótkiej konsultacji z Tatką została podjęta decyzja - jechać, przymierzyć, obejrzeć i ewentualnie zakupić. Zapakowałam więc dziś rano niczego się niespodziewającego Tymka do auta i pognaliśmy w stronę Piaseczna. Dopadliśmy do wystawki z rowerami i zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć/zrobić/zasugerować Tymek już stał przyklejony do swojego roweru marzeń.Lekko zaskoczona bowiem, ujrzałam tam rowery które królowały w ubiegłym sezonie na osiedlowych parkowych alejkach i które wywoływały niezmiennie u Tymka jęk zachwytu, gwałtowną potrzebę zdobycia i wypróbowania a - najchętniej, odbicia z rąk nieprzyjaciela.
I co prawda, nie był to dokładnie ten rower który planowałam kupić, ale ponieważ też był znacząco przeceniony i zaledwie trochę droższy - nie wahając się zbyt długo (a właściwie to wcale), po niezbędnej przymiarce będącej właściwie ledwie formalnością, poprowadziliśmy (zwracam uwagę na liczbę mnogą) cudo do kasy. I tak oto Tymko stał się właścicielem roweru szeryfa (to chyba znaczy że stał się tym samym Szeryfem, a ja matką szeryfa? czuję się o jakieś 20 lat starzej, hmmmm)
tak tak, ten kogut na kierownicy świeci i wyje.... mamy z Tatką nadzieję że bateryjka lichą jest i baaaaardzo trudno wymienialną. Wręcz niemożliwie.
Kupiliśmy także kółka boczne i spodnie ortalionowe, które bardzo chciałam kupić na okoliczność zbliżających się wiosennych przedszkolnych spacerów. Tak więc wyjazd zdecydowanie uznać można za udany... i dość kosztowny ;) ale czego to się nie robi by dziecku dogodzić. Właściwie - ponieważ kupiliśmy rower przeceniony o 200 złotych to raczej mam wrażenie że ten wyjazd to był czysty zysk i zarobek a nie wydatek. O!
A teraz jest wieczór... Tymek kazał wstawić rower do pokoju i biedulek usnąć nie może ;D snuje plany i marzy o wyprawach rowerowych. Pamiętam z własnego dzieciństwa te wieczory i noce kiedy radość z dostania czegoś nie pozwalała spokojnie spać... piękne były to chwile i wciąż - gdy tak sobie wspominam - ogarnia mnie takie błogie uczucie i tli się resztka tych wszystkich szczęść. Niezwykle się cieszę że teraz ja mogę Tymkowi "fundować" takie noce szczęścia.
Obawiam się że sezon rowerowy otworzymy w tym roku dużo wcześniej :) szczęsliwie chwilowo alejki są suche i bezśniegowe, więc da się pojeździć.
i Tymko grał jeszcze na prawdziwych cymbałach i pianinie ;)
