Wigilia 2010

Choć od wigilii A.D. 2010 minął już miesiąc, to dopiero teraz wrzucam tu kolejną fotkę z mojego wigilijnego projektu.



U nas powoli wychodzimy na prostą. Od 14. stycznia - kiedy to otworzyło się zło - ciągle choruję. To już prawie 2 tygodnie. I gdy już już myślałam że zdrowieję - przyplątało się zapalenie ucha i trwa do teraz. A od tygodnia choruje Tymek. Dziś już nie miał gorączki i mam nadzieję że w piątek nada się do przedszkola. Okropne to wirusisko - osłabiające i męczące strasznie. No ale szczęśliwie kończy się styczeń - ponoć najgorszy miesiąc w roku. I choć trudno mi w to uwierzyć ale z optymizmem i lekką nadzieją czekam na luty...że będzie lepszy. Patrząc na styczeń to wiele nie trzeba - drogi luty abyś był lepszy...

Tydzień...

Tydzień temu... Tydzień temu planowałam podzielić się z Wami radosną nowiną - niestety na porannej wizycie okazało się, że serduszko naszego dzidziusia przestało bić :(. Mimo że czułam że coś jest nie tak, to przeżyłam szok. Tym bardziej że 2 tygodnie wcześniej miałam robione USG i wszystko było OK, serduszko biło a Kropeczka wyglądała tak optymistycznie...

Tydzień temu planowaliśmy powiedzieć Tymkowi że mam w brzuchu dzidziusia. Nie mogłam się doczekać tego wybuchu radości. Tymek bardzo czeka na dzidzię. Synku, tak mi przykro :(

Bardzo mi źle... Wiem że czas pomoże... że pozwoli oswoić się z tym wszystkim. Ale już zawsze będzie we mnie myśl o tej małej istotce...

Ten tydzień spędziłam w domu. Dopadło mnie straszne przeziębienie - w duecie z obezwładniającym uczuciem pustki i żalu... jest dość kiepsko. A dzisiejszej nocy Tymek miał 40 stopni gorączki... Zaczynam mieć dość.

Tymku

nawet nie wiesz jak to dla mnie ważne że JESTEŚ

higienista A.D. 2010

W drodze z przedszkola do samochodu:

Tymko: Mamo, a gdzie będziemy teraz jechać?
Mama: Do domu Synku
T: a ręce będę musiał myć?
M: No tak, zawsze trzeba myć rączki jak się wraca do domu
T: ale ja nie będę nic dotykał to nie będą brudne! nie trzeba myć!

Żyjemy! Przeżyliśmy remont instalacji gazowej i dość mozolne doprowadzanie mieszkania do stanu wyjściowego. Potem przeziębienia i święta. Wszystko absorbujące i nieco męczące. Ale daliśmy radę ;) a jutro - koniec roku. Sylwester!

Pierwszy raz od nie-wiem-kiedy spędzimy tę noc w naszym mieszkanku. Może odwiedzą nas nasi Przyjaciele i będzie miło i przytulnie ;)

Trochę podsumowuję ten mijający Rok. Wiele się wydarzyło w życiu - tym dorosłym i tym dziecinnym. U Tymka największa zamiana - przedszkole i gwałtowny rozwój gadulstwa. Samodzielność i nowe umiejętności. Tona piosenek i wierszyków. Trochę przygód, atrakcji i zabawy. Myślę że to był po prostu dobry rok. Następny też taki będzie - to oczywiste! Bo się kochamy i lubimy spędzać razem czas. I niezależnie co robimy - ważne że robimy to razem.

Pocztówka z KIMś i z NAMI :)

Za miesiąc święta! Pierwsze w pełni świadome święta Tymka... już nie może się doczekać choinki, już wizja prezentu od Mikołaja (lub jego braku) dyscyplinuje ;) mimo że nie przepadam za świętami, to pierwszy raz od dawna naprawdę nie mogę się ich doczekać. I spaceru po Nowym Świecie i choinki pod Zamkiem Królewskim... jeszcze chwila i się będzie działo ;)

Tymczasem Kasia z KIM Dom Kreatywny uruchomiła swój kolejny projekt - na który pognaliśmy w podskokach i daliśmy się sfotografować by następnie otrzymać piękną świąteczną kartkę pocztową.

Poniżej nieco naszych fotek z tej sesji - jeszcze nie zdecydowaliśmy z Tatką które zdjęcie wytypować i uhonorować wersją pocztówkową. Chociaż ja mam już swoje typy ;)




















Piękne zdjęcia! Nie mogę się napatrzeć na nie!
Drodzy Czytelnicy - jeśli Wam też się podobają to nie zazdrośćcie ;) tylko szybko zgłaszajcie się - kolejna szansa na pocztówkę z KIMś już bardzo niebawem
http://kimdomkreatywny.com/pocztowka-z-kims/

byliśmy w Wieliczce ;)

Korzystając z możliwości i długiego weekendu udało mi się namówić moich Panów na wyprawę do Wieliczki. Żadne z nas nie było nigdy w kopalni soli. Zatem w czwartek 11.11 wsiedliśmy w pociąg Przewozów Regionalnych i pojechaliśmy do Krakowa, skąd - opóźnieni o 2h, busem zawiezieni zostaliśmy do Wieliczki.

W piątek rano - po śniadaniu, poszliśmy zwiedzać kopalnię. Razem z nami zwiedzały ją setki, jeśli nie tysiące ;) ludzi. Na każdym etapie kolejka, czekanie i ćwiczenie cierpliwości. Ale z drugiej strony nigdzie nam się nie spieszyło (o - jakie to miłe uczucie!).

Odstawszy swoje w kolejce po bilety i w kolejce do wejścia, zostaliśmy wpuszczeni ZA drzwi, a za drzwiami były schody... dużo schodów.... mnóstwo schodów.... szczęśliwie były to schody do schodzenia a nie wchodzenia ;)


patrzymy w dół


patrzymy w górę


Tymkowe nóżki nie wyrabiały tempa - Tatko dzielnie znosił Dziedzica


Oto my ;)


Widzieliśmy na własne oczy jak ciężka była praca w kopalni



Ciężko pracowali nie tylko ludzie


A za szybą makieta wioski


Niestety nieostre...ale najważniejsze widać - reszty się domyślcie





Na mnie największe wrażenie zrobiły właśnie te konstrukcje drewniane - ogromne pobielone labirynty schodów i pomostów. Wrażenie kontrastu. Niesamowite.




Sala balowa - akurat wieczorem 12.11 miała się odbyć walka bokserska. Zamiast pięknej sali oglądaliśmy przygotowania...


Zmęczeni


Po zwiedzaniu kopalni zjedliśmy w podziemnym barze obiad. Mile zaskoczeni cenami (że normalne) i zachęceni zapachami - smacznie, oryginalnie i generalnie polecamy!
Najedzeni, postanowiliśmy skorzystać z możliwości i udaliśmy się do podziemnego muzeum. Tu także było niezwykle interesująco.




Przed kopalnią znalazło się także COŚ co zrobiło (wreszcie!) wrażenie na Tymku.... jak to niewiele trzeba ;))


Poszwędaliśmy się jeszcze po Wieliczce i, zmęczeni, ledwo doczłapaliśmy do naszego pensjonatu. Wieczorem rodzinnie oglądaliśmy Shreka 3 i było bardzo miło ;)

W sobotni poranek wyruszyliśmy w drogę powrotną. Zagospodarowaliśmy kilka godzin na spacer po Krakowie i - jakże by inaczej, konsumpcję :)




Tymko postrach gołębi



Wycieczka bardzo nam się udała. Wieliczką jestem zachwycona - niby wyobrażałam sobie i spodziewałam się co zobaczę, ale jednak wrażenie na miejscu jest niesamowite. Naprawdę warto się tam wybrać! A Kraków - jak zwykle. Uroczo. Do tego pogoda piękna była (choć Tymko życzył sobie miec na głowie czapkę....no cóż)

The end

użył sprytu.... ;/

Poszłam w ustronne miejsce. Siedzę i słyszę niepokojące szur szur, stuk puk. Pytam nerwowo ja - Tymon, co robisz?
T - używam sprytu
ja - Tymon, chodź tu do mnie szybko na chwilę
T - nie mogę
ja - Tymon, chodź tu! muszę Ci coś pokazać!

przyszedł

przetrzymałam Go przez moment i po chwili idziemy do dużego pokoju i oto co zastałam:



cel udaremnionej wspinaczki zaznaczony na czerwono - ekwipunek do robienia baniek... nie muszę chyba dodawać że zrobiło mi się nieco słabo. Szybko rozmontowałam konstrukcję. Na zdjęciu widoczna wieża po rekonstrukcji...