piszę już, piszę ;)

Zacznę od powitania nowych czytaczy ;) Witajcie w Tymkowie
Potem płynnie przejdę do przeprosin za bardzo długie milczenie
Następnie uspokoję Zaniepokojonych że u nas nic tragicznego się nie wydarzyło

Czasem po prostu tak jest że a to sił nie ma, a to chęci a to czasu zwyczajnie.... czasem też zdrowie nie pozwala.....Przez ten miesiąc trochę się wydarzyło, zaliczyliśmy trochę chorób - z ostatniej właśnie Tymek wychodzi wspomagany antybiotykiem, ja się postarzałam (ech, stuknęła mi trzydziestka, buu), nie udało nam się świętować w Wielkanoc (z powodu wspomnianej już choroby, do której z pewnością jeszcze wrócę, a konkretniej do naszych z nią związanych przeżyć i przejść niemiłych), Tymek stał się przeszczęśliwym właścicielem dwóch kółek, posiadaczem nowych zasobów oratorskich, no i generalnie to przyszła wiosna, kapryśna, płaczliwa, nieco oziębła ale jest, zazielenia się i kiedyś będzie ciepło.

Dziś zgłosiłam internetowo Tymka do wielkiego wyścigu o przedszkole. Nie jest to tak prosta sprawa jakby się początkowo wydawało. Bo niby można wytypować kilka przedszkoli, niby wskazuje się swoje ulubione przedszkole, ale tak naprawdę ważna jest strategia ;) bo nie do końca jest tak że kolejność wymienionych przedszkoli powinna być zgodna z listą preferencji. Ale nic więcej nie napiszę teraz, bo konkurencja nie śpi ;) a ja za długo o tym myślałam i opracowywałam strategię ;) jak się załapiemy to wtedy, za drobną opłatą, zdradzę Wam swoje know-how :) o ile się załapiemy... o ile. Czekać trza!

Wracając do aktualnie panującej Tymkowej choroby to niestety niewesoło było. Wszystko zaczęło się w piątkowe popołudnie kiedy to Tata odbierając Dziedzica ze żłobka usłyszał że Dziecię nie jadło, że jakieś takie niewyraźne. No i Dziecię wieczorem już miało wysoką gorączkę, w nocy źle spało, płakało przez sen. Cała sobota minęła w podobnym klimacie. Bez wnikania w zbędne szczegóły - wylądowaliśmy w nocy w szpitalu - nie bez przygód, dyskusji z lekarzami, awantur i odsyłania nas. Najpierw Niekłańska (bez komentarza), potem przychodnia na Malczewskiego (bez komentarza ^2) a na końcu na Działdowskiej. I całe szczęście chyba. Bo chociaż długo czekaliśmy, noc była już najprawdziwsza, to Pani Doktor miła, kompetentna (wreszcie! a to był 4. lekarz z którym mieliśmy "przyjemność" w ciągu ostatnich 7 godzin), panie pielęgniarki też. I nawet zostaliśmy przeproszeni że tak długo musieliśmy czekać. A my nawet nie śmialiśmy narzekać bo chłopiec który na tak długo zajął Panią Dr był bardzo chory ;(. Jak niewiele trzeba żeby było miło. Mimo wszystko. I żebyśmy my wyszli spokojni, z poczuciem że są jeszcze normalni lekarze... W domu byliśmy po 3 nad ranem... No ale wracając do Tymka to okazało się że miał bardzo silne zapalenie jamy ustnej. Wielkanocne niedzielę i poniedziałek spędziliśmy w domu, a ponieważ Tymek ma kurację antybiotykową zleconą na dni 8 - nie chodzi aktualnie do żłobka. Od wczoraj nie ma już gorączki i nawet wychodzi na niedługie spacery.

Znacie ten tekst krążący w necie o tym jak się aplikuje kotu tabletkę?
Mam nadzieję że tak ;)
A wiecie jak się aplikuje Tymowi antybiotyk???




PODOBNIE :)
1. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, bądź sprytny - dolej paskudztwo do małej objętości soczku
2. otrząśnij się - Twoje Dziecko nie jest głupie ani mało spostrzegawcze
3. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, działaj dyplomatycznie, wierz w chęć współpracy swojego dziecka - podaj mu lek na łyżeczce, łagodnym głosem nakłaniając do połknięcia paskudztwa
4. zetrzyj rozbryzgany lek ze ściany, podłogi, nie mów głośno TYCH słów
5. odmierz odpowiednią ilość antybiotyku, złap Dziecko, obezwładnij, wciśnij aplikator do buzi, wstrzyknij porcję, nakłoń żeby połknęło, podaj soczek
6. zetrzyj wyplutą zawartość z Dziecka i podłogi
7. zawołaj wsparcie w postaci silnego ojca, odmierz nową porcję, złap Dziecko, powiedz dziecku że to dla jego dobra, spętaj, rozewrzyj słodkie usteczka, odchyl główkę, wstrzyknij dawkę, podaj soczek
8. zetrzyj wymiociny ze ściany, siebie i podłogi (w wersji hard - także z kanapy)
9. poinformuj zaniepokojonych sąsiadów że nie znęcasz się nad własnym Dzieckiem tylko chcesz mu pomóc....

po 3 dniach wewnętrzny partyzant słabnie, poddaje się i z coraz mniejszym oporem łyka lekarstwo. Wie już że opór jest jedynie stratą energii. Wie że z Super Aplikatorem Matką nie wygra.

spełnione marzenie i łzy

Wróciłam z dziś wieczorkiem do domu, Tymko leżał już w łóżku ale jeszcze nie spał. Oczywistym było że skoro mamusia jest to będzie miała niezwykłą okazję towarzyszyć Synkowi w drodze do krainy snów. Po porcji przytulasków i lulań Dziecię zaległo grzecznie pod kołderką. A Mamusia wiernie w Tymkowych nóżkach siedziała i oczekiwała na charakterystyczny równomierny oddech Pierworodnego. I już, już prawie, kiedy to Synkow zerwał się, wdrapał na moje kolana, przytulił i powiedział "KO-CHAM Mamusia". Piękna chwila. Godna odnotowania. Dziś TO usłyszałam po raz pierwszy. A łzy.....

czuję wiosnę... w komodzie :)

Jesteśmy coraz bardziej przeziębieni :( 7 w miarę zdrowych miesięcy nieźle nas rozpuściło. No ale wiadomo - choroba nie wybiera. Za to świetnie potrafi pokrzyżować plany. Planowaliśmy jutro wyjechać na krótki urlop, ale z powodu Tymkowej niedyspozycji pozawalaliśmy z Tatką nasze prace i trzeba ponadrabiać, a poza tym Tym (i Tymowa Mama) raczej coraz głębiej wpada w chorobę zamiast z niej wychodzić. Ogłaszam zatem ponownie areszt domowy. Przynajmniej na dziś!

Korzystając z chwili wolnego postanowiłam DZIAŁAĆ. Dodając do tego wyczuwalną nozdrzami mymi wiosnę oraz Tymkowy wzrost wzrostu otrzymujemy jedno z moich ulubionych zajęć :) Porządki w Tymkowej garderobie. Szczerze przyznam że bardzo lubię to robić. Niewykluczone że dlatego że jest to zajęcie sporadyczne i nierozerwalnie związane ze zmianami. Zwykle pór roku. A poza tym sprawia mi niezwykła przyjemność wyciąganie zachomikowanych cudnych ubrankowych zdobyczy w rozmiarze kolejnym ;D Lubię Tymka stroić, ubierać w fikuśne tiszerty, szpanerskie spodnie. Niekoniecznie niewiadomo jakich marek ;P Lubię kolorowo i wesoło. A to sztuka jak się jest mamą chłopca. Ale już kiedyś o tym pisałam i się powtarzała nie będę.

Zima jest dla mnie niezwykle nudna. Tymko spędził ją głównie w rajtkach i spodniach dresowych (w żłobku). Odpieluchowywanie nie sprzyja strojeniu ;/ Przeżyłam zatem niezły szok jak się okazało że powyrastał przez tę śnieżną porę roku niemal ze wszystkich spodni ;( ale nic to, bo przecież mam po sąsiedzku super sklepik, w którym szybko i tanio nadrobię spodniowe zaległości ;)

Tymka bieżące ubranka mieszkają w komodzie. Komoda ma 3 szuflady i miejsca dość na koszulki, spodnie, bluzy, bluzki i bieliznę. Porządki robiliśmy systematycznie, szuflada po szufladzie. Odkryliśmy w pierwszej całe pokłady niemal nienoszonych bodziaków w chyba największym z dostępnych na rynku rozmiarze. Zakupiłam je jesienią w hurcie ;) ale oczywiście okazało się że zakup był zupełnie bez sensu - bodziaki i nocniki bardzo się nie lubią. A z dwuletnią samodzielnością wręcz nienawidzą. Komu, komu??!!??

Po chwili przeglądania, segregowania i decydowania urosła nam taaaaka góra rzeczy zakwalifikowanych jako za małe. Góra ta zostanie podzielona na 3 części - jedna trafi do swoich prawowitych właścicieli, druga dla potrzebujących, a trzecia zalegnie w naszym archiwum ;)


Wyczyściwszy komodę niemal całkowicie, spowodowawszy mnóstwo wolnego miejsca, przystąpiłam do najnajnajfajniejszego etapu prac :) do ZAPEŁNIANIA :D Szczęśliwie dla mnie, mam czym zapełniać komodę ;) wspaniałe wiosenne ubrania, kolekcjonowane już od poprzedniego sezonu wyprzedażowego przeze mnie i Babcię Ru. Babcia szalała na wyprzach a ja głównie w Galerii Miś. I dzięki temu oczekujemy na wiosnę modni, nowi, kolorowi i z 2 parami spodni :D

a tak Tymowski mi "pomagał". Szczęśliwie przyłączył się do mych prac ręcznych dopiero przy 3. szufladzie ;)




rozczula mnie niesamowicie że On wciąż układa się w pozycji żabki. To takie dzidziusiowe. Patrząc na te zdjęcia można mieć wrażenie że Tymko taaaki mały. Błąd! To szuflady taaaakie duże ;)

oda do Taty

Drugie (lepsze?) życie prababcinej laski ;)

Axel R., Mike J., Steven T., - od dziś mają nowego Idola :)

przebieranki

a dziś się chwalę ;)

bo mam Tymka który musi "ja sam mamo!" się ubierać i rozbierać
A robi to kilka razy dziennie więc ma kiedy ćwiczyć i dochodzić do mistrzowskiej formy :)
Ponieważ każda, nawet najmniejsza plamka powoduje że T ma pragnienie zmiany odzienia.
Tak było i dziś kiedy to przy myciu czy innym piciu Dziecię się ciut oblało wodą i nie było dyskusji - od razu kierunek pokój, rewolucja w szufladach i przebierka

rozbieranie






półmetek



ubieranie





voila!


tak właściwie to Tymek miał zamiar ubrać się w koszulę z długim rękawem i jeansy ale praktyczna mama zgłosiła protest i stąd ten gustowny i wygodny domowy dresowy zestawik ;)


Tymek ma brzydki kaszel :( dziś areszt domowy, choć z ciężkim sercem - dziś za oknem piękne słońce (wreszcie! wreszcie! idzie wiosna! oby oby!) i na spacer chętnie byśmy poszli. Ale trudno, jeden dzień odżałujemy.

Wczoraj u mnie w pracy była impreza dla dzieci pracowników i nie tylko. Były zajęcia dla starszych dzieci i teatrzyk oraz zabawy z animatorkami dla maluchów. Było fajnie, Tymek się wybawił, wybiegał, windą wyjeździł, z rybkami pogadał. Niestety zapomniałam aparatu, mam nadzieję że uda mi się zdobyć jakieś fotki.

uwielbiam

chodzić z Nim za rączkę (no rączka jest Jego, moja ręka) U-WIEL-BIAM
to takie słodkie czuć w swojej dłoni jego mięciutką rączkę
to chodzenie jest inne
kiedyś chodziliśmy żeby się nie przewrócił, żeby nie uciekł, żeby szedł tam gdzie ja chcę
teraz chodzimy bo to lubimy, bo fajnie iść za rękę i rozmawiać o świecie który nas otacza, który jest piękny, ciekawy, pełen wspaniałych rzeczy ale i bardzo niebezpieczny, wypełniony pułapkami na które my - dorośli nawet już nie zwracamy uwagi

i tak sobie chodzimy, skaczemy w kałuże (wreszcie! wreszcie są kałuże :D :D :D), przebijamy się przez resztki zasp lub ślizgamy na resztkach lodu

i tak sobie rozmawiamy o tym i owym, o ptakach, o samolotach, o autach, o napotkanych pieskach

i ja mówię do Tymka: wiesz Synku, bardzo lubię tak z Tobą chodzić za rączkę i rozmawiać
a On na to przytula się do mojej nogi i mówi "Moja Mama" głosem pełnym miłości i radości. Bo "moja mama" w takich momentach oznacza "kocham Cię Mamo" - jestem tego pewna

Yeti?

Och wspaniale nam dopisuje zima w tym sezonie. Śnieg leży już ponad miesiąc! Non stop. I to nie jakieś tam nędzne śniegowe popłuczyny tylko porządna warstwa, wciąż uzupełniana świeżymi opadami. Nie ukrywam że jako kierowcę i pracownika muszącego codziennie przebijać się przez zaspy - nowe dostawy białego puchu nieco mnie drażnią. Delikatnie mówiąc. Zawodowo nazywam śnieg ścierwem i wcale nie darzę go sympatią. Ale jako mamę Tymka, lubiącego tarzanie się w śniegu, brnięcie po kolana, bęcanie (oooo! bęc!) pupą w zaspę, formującego kulki (śniegowe) i korzystającego z uroków sanek, śnieg mile uspokaja, odświeża i raduje, bo zapewnia rozrywkę młodocianemu.

To pamiątkowe zdjęcie z naszej pierwszej w tym sezonie wyprawy na sanki - mina nietęga bo i buzia nieprzywykła jeszcze do kontaktu z tym białym czymś i zimnym na dodatek. Grudzień'09

A tu już tegoroczne sankowe swawole. TAAAK, chodzimy czasem z całym naszym sankowym wyposażeniem - czyli sań sztuk 2. To daje wiele możliwości naszej trójce jeśli chodzi o zjeżdżanie, ciągnięcie, pchanie i spadanie z sanek ;)


Zjechać to pikuś, potem trzeba się wdrapać pod górkę


Tymek robi ogon orła


Można i tak


Mamy pod blokiem duży trawnik. A na tym trawniku jest dużo bielusieńkiego śniegu. A dokładniej wczoraj była dostawa i to właśnie my mieliśmy przyjemność tarzać się w nim, takim mięciutkim i nieudeptanym przez nikogo wcześniej.





A dla koneserów mocnych wrażeń i obróconych obrazów - film "z górki na pazurki". W roli głównej górka i Tymek.... niebawem Oskary. Głosujcie!

A po męczących zimowych zabawach, czas na coś rozgrzewającego i uzupełniającego ubytki kaloryczne. Gorąca czekolada ;D Mniamiii