przebieranki

a dziś się chwalę ;)

bo mam Tymka który musi "ja sam mamo!" się ubierać i rozbierać
A robi to kilka razy dziennie więc ma kiedy ćwiczyć i dochodzić do mistrzowskiej formy :)
Ponieważ każda, nawet najmniejsza plamka powoduje że T ma pragnienie zmiany odzienia.
Tak było i dziś kiedy to przy myciu czy innym piciu Dziecię się ciut oblało wodą i nie było dyskusji - od razu kierunek pokój, rewolucja w szufladach i przebierka

rozbieranie






półmetek



ubieranie





voila!


tak właściwie to Tymek miał zamiar ubrać się w koszulę z długim rękawem i jeansy ale praktyczna mama zgłosiła protest i stąd ten gustowny i wygodny domowy dresowy zestawik ;)


Tymek ma brzydki kaszel :( dziś areszt domowy, choć z ciężkim sercem - dziś za oknem piękne słońce (wreszcie! wreszcie! idzie wiosna! oby oby!) i na spacer chętnie byśmy poszli. Ale trudno, jeden dzień odżałujemy.

Wczoraj u mnie w pracy była impreza dla dzieci pracowników i nie tylko. Były zajęcia dla starszych dzieci i teatrzyk oraz zabawy z animatorkami dla maluchów. Było fajnie, Tymek się wybawił, wybiegał, windą wyjeździł, z rybkami pogadał. Niestety zapomniałam aparatu, mam nadzieję że uda mi się zdobyć jakieś fotki.

uwielbiam

chodzić z Nim za rączkę (no rączka jest Jego, moja ręka) U-WIEL-BIAM
to takie słodkie czuć w swojej dłoni jego mięciutką rączkę
to chodzenie jest inne
kiedyś chodziliśmy żeby się nie przewrócił, żeby nie uciekł, żeby szedł tam gdzie ja chcę
teraz chodzimy bo to lubimy, bo fajnie iść za rękę i rozmawiać o świecie który nas otacza, który jest piękny, ciekawy, pełen wspaniałych rzeczy ale i bardzo niebezpieczny, wypełniony pułapkami na które my - dorośli nawet już nie zwracamy uwagi

i tak sobie chodzimy, skaczemy w kałuże (wreszcie! wreszcie są kałuże :D :D :D), przebijamy się przez resztki zasp lub ślizgamy na resztkach lodu

i tak sobie rozmawiamy o tym i owym, o ptakach, o samolotach, o autach, o napotkanych pieskach

i ja mówię do Tymka: wiesz Synku, bardzo lubię tak z Tobą chodzić za rączkę i rozmawiać
a On na to przytula się do mojej nogi i mówi "Moja Mama" głosem pełnym miłości i radości. Bo "moja mama" w takich momentach oznacza "kocham Cię Mamo" - jestem tego pewna

Yeti?

Och wspaniale nam dopisuje zima w tym sezonie. Śnieg leży już ponad miesiąc! Non stop. I to nie jakieś tam nędzne śniegowe popłuczyny tylko porządna warstwa, wciąż uzupełniana świeżymi opadami. Nie ukrywam że jako kierowcę i pracownika muszącego codziennie przebijać się przez zaspy - nowe dostawy białego puchu nieco mnie drażnią. Delikatnie mówiąc. Zawodowo nazywam śnieg ścierwem i wcale nie darzę go sympatią. Ale jako mamę Tymka, lubiącego tarzanie się w śniegu, brnięcie po kolana, bęcanie (oooo! bęc!) pupą w zaspę, formującego kulki (śniegowe) i korzystającego z uroków sanek, śnieg mile uspokaja, odświeża i raduje, bo zapewnia rozrywkę młodocianemu.

To pamiątkowe zdjęcie z naszej pierwszej w tym sezonie wyprawy na sanki - mina nietęga bo i buzia nieprzywykła jeszcze do kontaktu z tym białym czymś i zimnym na dodatek. Grudzień'09

A tu już tegoroczne sankowe swawole. TAAAK, chodzimy czasem z całym naszym sankowym wyposażeniem - czyli sań sztuk 2. To daje wiele możliwości naszej trójce jeśli chodzi o zjeżdżanie, ciągnięcie, pchanie i spadanie z sanek ;)


Zjechać to pikuś, potem trzeba się wdrapać pod górkę


Tymek robi ogon orła


Można i tak


Mamy pod blokiem duży trawnik. A na tym trawniku jest dużo bielusieńkiego śniegu. A dokładniej wczoraj była dostawa i to właśnie my mieliśmy przyjemność tarzać się w nim, takim mięciutkim i nieudeptanym przez nikogo wcześniej.





A dla koneserów mocnych wrażeń i obróconych obrazów - film "z górki na pazurki". W roli głównej górka i Tymek.... niebawem Oskary. Głosujcie!

A po męczących zimowych zabawach, czas na coś rozgrzewającego i uzupełniającego ubytki kaloryczne. Gorąca czekolada ;D Mniamiii

wsiąść do pociągu....

Bo Tymek kocha ciuchcie! Ciuchcia jest niejednokrotnie jedynym argumentem by wybrać Tymka z wizytą do Dziadków ;) Ciuchcia jest nieraz jedynym co odrywa Tymka od zbyt długo oglądanych przezeń bajek. Ciuchcie są super i każdy to wie! Na dzisiejsze przedobiedzie Tatka zaproponował wycieczkę do Muzeum Kolejnictwa w Warszawie. No i pojechaliśmy! Pogoda cudna, śnieg, słońce, lekki mrozik i pociągi! Lokomotywy! Węglarki! Wagony! No po prostu miód malinka dla ciuchciowych koneserów.

Odwiedziny w Muzeum oczywiście trzeba rozpocząć od zakupienia biletu Tymek jako <7r.ż. wszedł za darmo Najdroższy bilet kupiliśmy .... naszemu aparatowi foto. No ale cóż, chcesz to płać. Najpierw była wieeeelka sala z różnymi lokomatywami Tymek był nieco rozczarowany bo nie wolno ich było dotykać i "psuta ciuchcia" nie jeździła. Ani jedna!





Szczęśliwie znalazła się jedna jedyna ciuchcia bardziej przyjazna Małym Zwiedzaczom ;)



oraz dzwon który robił "dzyń dzyń" i wszyscy w całym Muzeum wiedzieli że Tymko dzwoni ;)



Najlepszą atrakcją była wieeeelka makieta! Okazało się że mieliśmy dużo szczęścia i po miesięcznej przerwie dziś po raz pierwszy można było oglądać pociągi jeżdżące po tej wspaniałej makiecie. Makiecie która zachwyca dbałością o szczegóły, mnogością tych szczegółów, wspaniałą aranżacją i zaskakującą piętrowością ;) Doprawdy warte obejrzenia!

A to byście wiedzieli małe co-nieco o makiecie



i fragmenty makiety. Nie miałam możliwości sfotografowania jej w 1 kawałku. Jest zbyt duża!





Vis a vis makiety znalazło się także coś dla nieco starszych "chłopców". Galeria zdjęć Miss Świata Parowozów. Królują głównie panie w bikini :) . Niestety matkom, córkom i siostrom Muzeum Kolejnictwa ma niewiele do zaoferowania. Za to męska część rodzin znajdzie tam "coś" dla siebie niezależnie od wieku i zainteresowań okołokolejowych ;)

A na koniec uroczy spacer po przymuzealnych peronach. Oglądanie lokomotyw i zwiedzanie tych nielicznych, które udostępniono zwiedzającym.


Spacerując byliśmy zadziwieni że tak totalnie oderwane od rzeczywistości miejsce jest niemal w samym sercu Warszawy.



Piękne koło od zasypanej śniegiem drezyny





Zmarznięci, zmęczeni i głodni pojechaliśmy do polecanej przez moich znajomych z pracy pizzerii. Faktycznie pysznie ;D


Polecamy wycieczkę do Ciuchć.

kawki? jeszcze?

Tymuś gotuje. Zmywa. Piecze. Myje. Odkurza.

-Mamusiiiiiiik, kawki?
-poproszę Synku
-Si!
-gorąca? będę dmuchała (dmuch dmuch dmuch). Ale pyszna! Mniam!
- jeszcze?
- tak, poproszę jeszcze

i Tymko bierze wielka drewnianą pałkę, stawia kubek na gazie swej kuchenki i warzy kawki jeszcze dla Mamusika

najpyszniejszej wirtualnej kawki


a w odpieluchowywaniu same sukcesy ;) materac suchy (tfu tfu), Tymko raz obudził się w nocy i zrobił siusiu na nocnik :D, a tak to przesypia ładnie noce i dopiero rano rozprawia się z nocnikiem. Od kilku dni nie zużyliśmy ani jednej pieluszki! bardzo rada i dumna Mamusik ze mnie!

śnimy bez pieluszki!

chciałam donieść Szanownym Czytaczom, upamiętnić tę chwilę dla nas i Tymka.
Oto za nami pierwsza noc bez pieluszki!!!!

Trochę to trwało, ale generalnie odpieluchowywanie Tymka uważam za zakończone ;D
Oczywiście pieluszki będą nam jeszcze towarzyszyły w podróżach i w gościnach Myślę że do wiosny, kiedy to aura będzie już bardziej sprzyjająca załatwianiu różnych Tymkowych potrzeb

Odnotowuję także że mrozy u nas trzaskają - dziś w słońcu -14C, jutro ma być jeszcze zimniej! Brrrrrr

a w Chełmie tydzień temu....

Nie zważając na wielce śniegową aurę, zamiecie śnieżne i problemy z transportem, postanowiliśmy miniony (tydzień temu) weekend spędzić u naszych Serdecznych Chełmskich Znajomych. I tak w piątkowy wieczór załadowaliśmy się do mej czerwonej strzały i pomknęliśmy na południowy-wschód, do Chełma. Podróż "tam" minęła całkiem nieźle. Ponieważ dojechaliśmy późno w nocy zabawy i atrakcje wszelkie rozpoczęły się dopiero w sobotę rano. Kilka zdjęć autorstwa Cioci Marty (bo ja - gapa, zapomniałam naszego aparatu)

Tymek jak zwykle przy komputerze ;)
Przy okazji - Tymko w nowej długości grzywy i reszty



Poranno-piżamowe harce w Madziowym łóżku ;) Madzia macha a Tymek się chichra


Leżakowanie na łące


Madzia! Zróbmy coś szalonego....


....przekręćmy się na brzuchy!


Przed wyjazdem do Chełma zajrzałam do mojej pogodowej wróżki co-to-prawie-nigdy-się-nie-myli. Wróżyła ona na sobotę wielkie opady śniegu. Spowodowało to u mnie obawy o nasz powrót do Warszawy ale także potrzebę zabrania z nami sanek, co po dodatkowym apelu ze strony Wujostwa, uczyniliśmy. Niestety w Chełmie padał głównie nieprzyjemny marznący deszcz, powodując powstanie na leżącym śniegu warstwy lodu, bardzo nieprzyjemnej w obsłudze, kontakcie z sankami i znacznie utrudniającej brnięcie w śniegu. Wyprowadzone na spacer sankowy dzieci dość szybko zarzuciły nasz pomysł na bycie ciągniętymi tudzież spychanymi z górki. Były za to przeszczęśliwe ponieważ.....w bezpośrednim sąsiedztwie górki znajduje się plac zabaw - opustoszały oczywiście, a na nim zjeżdżalnie. I tak najlepszym zimowym sportem okazało się zjeżdżanie ze zjeżdżalni przy ok 10 stopniowym mrozie. Well. Co kto lubi, co komu w duszy gra....




A tu dla porównania - znane Wam już zdjęcie z naszych wspólnych wakacji.


Niedzielna podróż do domu była dłuższa, trudniejsza i znacznie wolniejsza. Ale dojechaliśmy cali. Tymek był tak wykończony weekendem że przespał niemal całą drogę! W sumie dobrze bo wynudziłby się jak mopsik. Jakie było nasze zaskoczenie gdy okazało się, że podczas gdy na nas w Chełmie padał deszcz ze śniegiem, tu w Warszawie spadło mnóstwo wspaniałego białego puchu! Warszawa przywitała nas wręcz sterylną bielą. Niestety już w poniedziałek rano przekonałam się że taka ilość śniegu skutecznie uniemożliwa poruszanie się po mieście, ba - nawet wyjazd z parkingu był sztuką! A zaparkowanie "na mieście" graniczyło momentami z cudem. W zasadzie to nadal graniczy, ponieważ wciąż mróz trzaska i śnieg się nieźle trzyma. Szkoda tylko że coraz bardziej szary, brudny i brzydki.

Tymek robi postępy w porozumiewaniu się z nami w Języku. Co prawda daleko Mu do Madzi czy Helenki, ale widać postępy i wcześniej czy później nie będę mogła się doprosić o chwilę ciszy ;D

Tymka nowe (lub stare ale lepiej brzmiące) słówka: stół, stój, nos, psiasiam (przepraszam), cześć, Luna (imię bohaterki bajki), Lalo (bohater książeczki), kap (kap-kap woda).... więcej nie pamiętam.

Dziękujemy Cioci Martusi i Wujkowi Marcinkowi oraz Uroczej Madzi za gościnę i przemiły weekend!