sierotki...ale tylko trochę

Jesteśmy - dziś i trochę wczoraj i trochę jutro też - z Tymciem sierotkami. Ale nie życiowymi! O nie! Jesteśmy sierotkami, ponieważ Tata Q wyjechał na 1,5 dnia do Krakowa na zlot trabantowy (bo my - nieuświadomionych informuję - auta te darzymy sympatią (mama) lub wręcz uwielbieniem (tata)).

Tata sobie pojechał i nas zostawił na pastwę losu i humoru Panicza, a tymczasem mieliśmy dziś naprawdę wspaniały dzień! Tymek w dobrym humorze, wesoły, kreatywny i taki do ukochania, miał dziś swój teatralny debiut. Nie sceniczny, ale widzowy! Taaaaak! Byliśmy dziś w teatrze! Z okazji Festiwalu Korczaka, do Polski przyjechała grupa z Portugalii z przedstawieniem "Bebe plim plim" przeznaczonym dla najnajmłodszych widzów. Nie mogło nas na nim nie być ;) imprezę wypatrzyła niezawodna Ciocia I. i tak oto przedpołudnie spędzaliśmy kulturalnie i międzynarodowo!

Jeśli chodzi o sam spektakl to mam mieszane uczucia. Z jednej strony to wspaniale że ktoś pomyślał o przedstawieniu dla naprawdę małych dzieci, z drugiej było trochę dłużyzn i maluchy momentami się nieco nudziły. Choć muszę przyznać że Tymko bardzo dzielnie oglądał, dopiero pod koniec robaczki w pupci kazały zmienić miejscówkę na podłogę pod samiusią sceną - to akurat wyszło nam na dobre ;), ale nie dał się wciągnąć w interakcje - poza klaskaniem nie udało mi się go skłonić do wydawania innych dźwięków ;) Siebie za to mogę pochwalić - dzielnie udawałam konia (kląskałam?), szumiałam, śpiewałam dziwne dźwięki i słowa.

Panie i Panowie, oto kilka fotek!

Początek - pojawiają się pierwsze postaci - przebrani za plemniczki aktorzy ;) wyłaniają się z wielkich polopirynS




tu odpoczywają zmęczone kląskaniem konie


tu okręt - robiliśmy szuuuuu-szuuuuuu


tu.... nie pamiętam co ;)


tuż przed piosenką finałową przenieśliśmy się pod samą scenę. Młodzież ogląda wtulona w Ciocię I.


piosenka finałowa


tu króciutki fragment przedstawienia. Stwierdzam że taki wyrwany z kontekstu wydaje się nieco dziwacznym ;)

na koniec nastąpił nalot na scenę - dzieciaki mogły bawić się wśród tych obwarzanów - dmuchane, miękkie i poukładane w stosy! sama radość! Tymowski był przeszczęśliwy!
Myślę że pierwszą wyprawę do teatru możemy uznać za udaną!

Prosto z teatru pojechaliśmy do Koźmińskiego gdzie - spóźnieni - zrobiliśmy wejście smoka na rozdanie dyplomów ukończenia studiów, które to ukończyłam ;D czym się nieskromnie chwalę. Dyplom już mam!

Popołudnie minęło nam wspaniale! Mimo że Tymek - po raz pierwszy w życiu odmówił wyjścia na dwór, to bawiliśmy się i spędziliśmy przemiło wspólnie czas! Myślę że Tymek stęsknił się za swoimi zabawkami i chciał trochę podomować. W końcu od dłuższego czasu tylko żłobek, podwórko, działka czy inne atrakcje i tak w kółko i nie miał czasu dla swojej kolejki i autek. Wybawieni ugotowaliśmy kilka pysznych dań na jutro.

I tak minęła nam kolejna sobota....

zimo i pada.....

...to takie miejsce w środku Europy....


Oto definitywny koniec lata :( Od kilku dni zimno, wieje i pada. Po cudnie słonecznym wrześniu nadszedł nieprzyjemnie październik, zapowiadając już całkiem poważnie nielubiane przeze mnie miesiące ciemności i zimna. Och jakże zazdroszczę TYM którzy słońce mają cały rok, a zimą jest "zaledwie" 20 stopni... tak tak! znamy TAKICH ;D i pozdrawiamy!
Ja to najchętniej ubrałabym się w ciepły dresik (najpierw se kup!), umościła wygodne posłanko (sofo przybywaj!), zaparzyła herbaty z sokiem malinowym w magicznym (bo wiecznie pełnym i ciepłym) kubku, ułożyła wokół siebie pokaźny stos wartych przeczytania książek i tak przygotowana, z niezbędnym ogadżetowaniem pod ręką, przeczekałabym zimę niewyściubiając nosa ani reszty siebie z domu.

No ale jest jak jest.

Pracować trzeba, wietrzyć siebie i Młodego trzeba, zakupy robić trzeba, pojechać to tu to tam trzeba... trzeba, trzeba, trzeba...

Dziś 2. października! A to oznacza że do Tymkowych drugich urodzin został ledwie miesiąc! Smutno mi się robi jak sobie uświadamiam ile już za nami, dumna jestem jak patrzę jak wspaniale się ten mój Chłopczyk rozwija, rośnie, zdobywa nowe umiejętności. Fajny jest przestrasznie! Ale fakt, że to wszystko mija bezpowrotnie nieco jest dołujący. Ale takie jest życie i już.

Dziś byliśmy na szczepieniu - już ostatnim póki co, następne dopiero za ileś tam lat! To miła wiadomość. Z okazji okolicy drugich urodzin i przy okazji szczepienia (Tymek był bardzo dzielny! wiedział że Pani zrobi kłuj i płakał tylko chwilkę, a przychodnię opuszczaliśmy bogatsi o 5! naklejek- medali dla dzielnego pacjenta) zrobiliśmy też bilans dwulatka. Tymek został dokładnie zważony (15 kg!) i niedokładnie zmierzony (92,5 cm lub więcej bo wiercipięta), obejrzany, obmacany. Ja zostałam wypytana o mówienie, zdolności manualne, nocnikowanie (tiaaa) i inne sprawy których już nie pomnę. Generalnie wyszło na to że rozwijamy się cudnie i że wszystko jest w najlepszym porządku! Dla wielbicieli centyli - wagowo jest na 90. a wzrostowo ponad 90. centyla.

Wiem że obiecałam i zapowiedziałam w ostatnim (sprzed 2 tygodni! wstyd! biczuje się i kajam!) wpisie że napiszę o CZYMŚ, ale COŚ chwilowo straciło pozycję lidera i nie miało szansy zostać należycie obfotografowane - musicie więc jeszcze trochę poczekać :P

Dziś, na otarcie łez z powodu aury, fotorelacja sprzed (aż trudno w to uwierzyć!) zaledwie 5 dni! W minioną niedzielę w Wawce odbywał się maraton! A ponieważ Tata naszej Drogiej Helenki biegł w maratonie, wraz z Helenką i Jej Mamusią pojechaliśmy odwiedzić biegaczy na trasie.
Pojechaliśmy na rowerach, koło Łazienek a następnie rozstawiliśmy się z koło Liceum Batorego ponieważ tam była wspaniała atrakcja - bębniarze!



Był czas i miejsce na harce - rzadko kiedy można bezkarnie brykać po jezdni i ganiać się wokół znaków :)




Ulubiona zabawa - Helenka ucieka przed Tymkiem



Meta była u Cioci I ;)


a oto dzielni maratończycy! Jest cała Helenkowa Rodzinka :P tylko Helenki nie widać :)


wciąż nie mogę uwierzyć że jeszcze parę dni temu w krótkich rękawkach - dziś już swetry, kurtki czapki i rękawiczki....

Tymko muzykant

Nadal w domu... kaszel nie chce sobie iść :( nie odnotowałam praktycznie żadnej poprawy! ;( już sama nie wiem, niby dziecię w humorze i apetyt ma i o! - tu jest lepiej - nie gorączkuje, ale kaszel nadal okrutny ;(

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Muzyka jest dla Tymka ważna. Co prawda wyrodna matka do dziś (!) nie wystawiała dziecka na kojące i rozwijające działanie Mozarta, Bacha ani innych Wielkich, ale Tymka ewidentnie do muzyki ciągnie. Lubi tańczyć, śmiesznie sobie podryguje i kiwa się i na stojąco czy siedząco wyraża się w muzie. Ostatnio sobie podśpiewuje, i to nie byle dziecięce dźwięki - dziś pięknie śpiewał o Mamie i Tacie! O ciągu do instrumentów wszelkich pisałam już w opowieści z niedawnego przyjęcia weselnego. Już od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem podarowania Tymkowi jakiegoś instrumentu - wybór padł na cymbałki, ponieważ to instrument w miarę.... znośny i mało uciążliwy dla (przypadkowego) słuchacza ;) marzyłam o drewnianych, ale wczoraj w ręce wpadły mi w realu zwykłe metalowe cymbałki 0 takie najzwyklejsze na świecie, bez bajerów, rowerów i odgłosów zwierzątek. Ufffff. Dziś cymbałki zostały wręczone i Panicz się zachwycił!. Grał na nich prawie cały dzień! Grał na nich sobą, mną, Tatą, pieskiem (swoim ukochanym AU!-AU!), pałeczkami, rączkami, nawet kotem-Lufą próbował, ale Sierść nie była dziś w nastroju...


Oto moje cymbałki!

Mam pałeczki i nie zawaham się ich użyć!


a tak gram, parim pam pam

Oprócz grania, czytania książeczek, oglądania bajek robimy też inne fajne (?) rzeczy, np

z góry przepraszam Cię Synku, nie mogłam się powstrzymać ;D dodam jedynie że pomysłodawca tej fryzury to nie ja ;P

pięknie uczesani plastelinujemy, lepimy KUKI (kulki) i kroimy wałeczki


coś dla prawdziwych twardzieli - fasolka szparagowa!




w następnym donosie będzie coś o jeszcze jednym Tymkowym nowym nabytku. I to nie byle jakim! Do następnego!

pierwszy całus i jesienne matki przemyślenia

Jesień zbliża się wielkimi opadającymi liśćmi krokami
Czuć ją w powietrzu coraz wyraźniej, każdym dniem coraz coraz... inne ciepło, inne światło, inny zapach
Od prawie 2 lat, poza zachwycaniem się macierzyństwem jako-takim, mam ogromną radość z ponownego odkrycia i przezywania pór roku.
Moje życie PRZED* zagubiło w pewnym momencie wiosny, lata, jesienie i zimy. Dostrzegałam jedynie niedogodności pogody - że pada, że zimno, że śnieg mi samochód przysypał, że za gorąco, że duszno, że parno, a dogodności umykały - były niemal niezauważalne. Odkąd JEST* każdego dnia pogoda jest ważna, jest zauważana, jest analizowana pod kątem szans i zagrożeń ;), ale dzięki temu że spędzamy w miarę możliwości maksymalnie dużo czasu na dworze, mam możliwość wczuwać się w miejską (i czasem wiejską) naszą przyrodę, wwąchiwać, wystawiać na wiatr, słońce i deszcz... czasem słońce, czasem deszcz.

Niestety Tymka zaatakował jakiś podstępny i zły wirus, kaszel niepokojący, ped zaleciła trochę leków i niechodzenie do żłobka. Ale nie siedzimy w domu! Pogoda cudna, ciepło, Tymek nie gorączkuje, więc chodzimy na spacery.... z założenia spokojne i sanatoryjne. Na popołudniowym spacerze najpierw odwiedziliśmy mieszkające niedaleko nas kaczuszki



naliczyliśmy 28 kaczek w tym stadzie!


Z kaczuszkami Tymek pożegnał się machając łapką i krzycząc "Pa Pa! Ka-Ka!", a następnie
spotkaliśmy się z Helenką i Jej Mamą. Helenka też jest podziębiona i nie mogła dziś iść do przedszkola. Dzieci ładnie się bawiły, a na pożegnanie.... dali sobie buziaka! Usteczka do usteczek. Pierwszy Tymkowy całus z Dziewczyną! Ależ był z siebie dumny - nieco zawstydzony także ;) Mi się oczywiście nogi ugięły ze wzruszenia, ale ja to taka miętka jestem nieco ;) ciekawe czy H i T wymienili się wirusami....hmmmm......

przy okazji zgrywania fotek kaczkowych zrzuciłam też inne ciekawe foteczki z komórki

oto nasza niedzielna wyprawa na grzyby - plony bardzo obfite, wyprawa udana, tylko Tymko szybko z sił opadł a wózka nie zabraliśmy z soba na działkę



a to kilka fotek godnych mym zdaniem pokazania światu


tuż przed wyprawą rowerową (bo rower nasz parkuje na parkingu)

fura, komóra....


plecak pełen samochodów i wózeczek ;D oto cały Tymkowski


bo wszystko co ma kółka jest najlepsze - nawet jeśli jest lóziowe i ma okropne frędzelki


a to moje ukochane zdjęcie - Sierść po prawej to Tymek, Sierśc po lewej to Lufcia - reszta to łóżkowy zestaw obowiązkowy.... ciasno ale się wysypiają. Wszyscy!

wczoraj w metrze a dziś w domu

Tymek w nocy gorączkował i rano obudził się rozpalony - decyzja - poniedziałek w domu! aktualnie dziecię śpi, bez temperatury, do południa hasał w dobrym humorze. Popołudniu wybieramy się do naszej ped - Tymek od kilku dni kaszle. Mam nadzieję że to nic złego. I że od jutra ruszymy do naszych codziennych zajęć.

Wczoraj, czyli w niedzielę trochę leniuchowaliśmy...tak do południa, a jak Tymko wstał z południowej drzemki to pojechaliśmy na obiadek do GreenWay'a. Jedliśmy z Tymkowskim tort warzywny i bardzo nam smakowało :). Ale największą atrakcją nie był wcale obiad w barze ale tramwaje! Ponieważ jedliśmy na Marszałkowskiej, którą jeżdżą namiętnie tramwaje, w prawo i w lewo to Tymek był w-niebo-wzięty! spontanicznie wymyśliliśmy z Tatką wspaniałą atrakcję - postanowiliśmy zabrać nas wszystkich na przejażdżkę metrem! Czyli podziemną ciuchcią! I tej wersji się trzymajmy, hehe. Tymek nie jechał dotąd "świadomie" metrem - tzn jeździliśmy sporo w pierwszym roku Tymowego życia, ale jak się łatwo domyślić wspomnień z wtedy wiele nie zostało ;)
Jako że wsiadaliśmy niemal idealnie na środkowej stacji, mogliśmy wybierać kierunek podróży. Wybraliśmy się pozwiedzać najnowsze stacje. Tam nas jeszcze nie było. A zatem Panie Konduktorze - na Marymont! Ależ ładne są te nowe stacje. Niektóre przypominały nam (tzn mi i Tatce) paryskie stacje, a w porównaniu ze stacjami ursynowsko-służewskimi to w ogóle arcydzieła! Myślę że tamtego końca metrowego kija nie musimy się wstydzić ;)

No ale Tymek.... Tymek był zachwycony! Najpierw na peronie stojąc obserwował wjazd pociągu, potem dzielnie wkroczył do wagonu, usiadł na siedzeniu i wydając radosne okrzyki obserwował wszystko z uwagą. Wielka to była radość! Oczywiście od razu zaczęliśmy (my - Rodzice), snuć plany o jakiejś wycieczce prawdziwym pociągiem, może do Krakowa, może razem, a może tylko ja i Tymek i może Jakieś Miłe Towarzystwo (Hę?)... wizja cudna i przesłodka!

W drodze powrotnej już nieco się Dziecinie nudziło, Dziecina postanowiła stanąć przy rurze, następnie się wokół niej okręcać, kucać przy niej, przewieszać, przewracać co chwilę (jak pociąg hamował lub ruszał) i za nic nie miał zamiaru usiąść obok Mamy, Taty, o siedzeniu w wózku nie wspominając. I ta cudna wizja kilkugodzinnej wycieczki pociągiem, planowanej jeszcze pół godziny wcześniej, pękła jak bańka mydlana... hmmmmmm :D

rok w Skrzatach

Tymek od 1. września jest Żaczkiem! Znaczy się przeszedł do starszej grupy w żłobku. Zmieniły się Ciocie, sala, wejście do żłobka, ale bardzo dużo dzieci awansowało do starszaków razem z Tymkiem.

Cięzko i smutno było rozstać nam się z Ciociami ze Skrzatów. Przez miniony rok wspaniale zajmowały się Tymkiem i resztą bandy, dając dzieciakom wiele serca, ciepła, zaangażowania i sympatii. Tymek codziennie z radością biegł do sali, bez jęków, kwęków i rozpaczy. Wielokrotnie chwalony, wydawał się budzić u Cioć sympatię ;) co akurat wcale mnie nie dziwi, hehe.

Na pożegnanie dostaliśmy płytę CD z przeróżnymi zdjęciami z całego roku. Na niektóre załapał się nawet Tymkowski. Zapraszam!

Zdjęcia są w misz-maszu chronologicznym - wybaczcie

Miejsce: żłobek Bajkowy Zakątek, sale Skrzatów oraz Ogródek
Czas: rok szkolny 2008/9
Bohaterowie: Tymek, Ciocia K., Ciocia W., Ciocia B., cieci (dzieci)


kumple z jednej bandy..... z Franiem


froterka?

pojenie

zbiórka, siedzimy grzecznie i czekamy....

...czekamy..... na bąbelki!


nie no, ale ubaw!


obiadek - Ciocia W.


chwila samotności, zadumy


spanki, luli luli


wstanki





z Ciocią B.

z Ciocią K.

przytulaski


w zagrodzie


w ogrodzie


ech... a za rok do przedszkola!

po przerwie... co u nas

strasznie przepraszam, zaniedbałam Tymkowo ostatnimi czasy ;(
obiecuję wziąć się w garść, a konkretniej to wziąć w garść laptopa mego Szczepana i ponadrabiać nieco zalegających zaległych zaległości... Mam jakieś tam alibi - że dużo pracy w pracy i w domu trochę dalej dłubiemy i wijemy nasze gniazdo i może przed 10 urodzinami Tymek doczeka swego pokoju... no ale byle do przodu :)

Nadchodzi jesień...czuć ją w powietrzu, zapach więdnącej przyrody, coraz cieplejsze barwy na drzewach, chłodniejsze dni, zimniejsze noce, deszcze, wiatry... idzie zima :( a w zimie najgorsze jest to że jest zimno, brrrrr. No ale nie ma co teraz marudzić i narzekać, bo póki co jeszcze słoneczko nas grzeje jak może i przed nami piękna polska złota jesień z szeleszczącymi liśćmi, kasztanami i złoto-czerwoną oprawą. Powoli szykujemy się do boju z aurą, ostatnio kupiłam Tymkowi przecudne kaloszki na jesień, ocieplane, żółte i rybkami - Tymek lubi bardzo rybki, ma zaprzyjaźnioną rybkę z Mini mini a także ulubione wielkie piękne akwarium u mnie w pracy.

W takich kaloszkach nie straszne nam jesienne chłody i deszcze!

Wczoraj byliśmy na ślubie Znajomych naszych, to nie pierwszy ślub tego lata ;) ale chyba ostani. Piszę to nieco z ulgą... lubię śluby i wesela, ale chwilowo czujemy się wyślubowani i wyweselowani ;) Z poprzednich dwóch ślubów zdjęć Tymka nie mamy (jeszcze?), ale wczoraj wzięłam w końcu naszą popsutą nieco idiot-kamerę i pstryknęłam kilka (dosłownie) fotek.



Tymek jest już dużym i coraz samodzielniejszym Chłopcem - całą zupkę zjadł sam! I nawet zbytnio nie porozlewał. Chodzenie z Nim na różne przyjęcia staje się coraz wygodniejsze ;)


Ponieważ wszyscy wokół stawali, śpiewali i wykrzykiwali tradycyjne weselne przyśpiewki a następnie moczyli gardła napojami z kieliszków, Tymek oczywiście dał nam wyraźnie do zrozumienia że On też chce! Więc wznosił toasty z soku...





Na przyjęciu przygrywała nam fajna kapela - grali słowiańskie różne tradycyjne (wiejskie) pieśni i przyśpiewki, bardzo nam się podobało! No ale najważniejsze że zespół miał baaardzo dużo różnych ciekawych instrumentów - od gitar, perkusji, skrzypiec, po bęben, tarkę, flety i tamburyn. Tymek był zafascynowany! Właściwie cały wieczór spędził w salce gdzie grał zespół, słuchając oczarowany, tańcząc lub próbując wydobyć dźwięki z różnych instrumentów. Panowie z zespołu byli bardzo mili i sami zachęcali nas do wypróbowywania instrumentów. To była wspaniała zabawa! I ja spełniłam swoje marzenie i siedziałam za perkusją i pod Tymkowym pretekstem trochę na niej pobrzękałam. Bo zawsze marzyłam o perkusji. Postanowiłam że na stare lata nauczę się walić w bębny! Och, nie zrobiłam ani jednego zdjęcia z instrumentami ;( ale chyba Pan Fotograf zrobił i mocno liczę że uda mi się zdobyć tę dokumentację naszych muzycznych dokonań :)


Mama - Tymku, nie jest Ci chłodno? Może założymy sweterek?
Tymek - nie cieba!

jak nie trzeba to nie trzeba....