byliśmy w Wieliczce ;)

Korzystając z możliwości i długiego weekendu udało mi się namówić moich Panów na wyprawę do Wieliczki. Żadne z nas nie było nigdy w kopalni soli. Zatem w czwartek 11.11 wsiedliśmy w pociąg Przewozów Regionalnych i pojechaliśmy do Krakowa, skąd - opóźnieni o 2h, busem zawiezieni zostaliśmy do Wieliczki.

W piątek rano - po śniadaniu, poszliśmy zwiedzać kopalnię. Razem z nami zwiedzały ją setki, jeśli nie tysiące ;) ludzi. Na każdym etapie kolejka, czekanie i ćwiczenie cierpliwości. Ale z drugiej strony nigdzie nam się nie spieszyło (o - jakie to miłe uczucie!).

Odstawszy swoje w kolejce po bilety i w kolejce do wejścia, zostaliśmy wpuszczeni ZA drzwi, a za drzwiami były schody... dużo schodów.... mnóstwo schodów.... szczęśliwie były to schody do schodzenia a nie wchodzenia ;)


patrzymy w dół


patrzymy w górę


Tymkowe nóżki nie wyrabiały tempa - Tatko dzielnie znosił Dziedzica


Oto my ;)


Widzieliśmy na własne oczy jak ciężka była praca w kopalni



Ciężko pracowali nie tylko ludzie


A za szybą makieta wioski


Niestety nieostre...ale najważniejsze widać - reszty się domyślcie





Na mnie największe wrażenie zrobiły właśnie te konstrukcje drewniane - ogromne pobielone labirynty schodów i pomostów. Wrażenie kontrastu. Niesamowite.




Sala balowa - akurat wieczorem 12.11 miała się odbyć walka bokserska. Zamiast pięknej sali oglądaliśmy przygotowania...


Zmęczeni


Po zwiedzaniu kopalni zjedliśmy w podziemnym barze obiad. Mile zaskoczeni cenami (że normalne) i zachęceni zapachami - smacznie, oryginalnie i generalnie polecamy!
Najedzeni, postanowiliśmy skorzystać z możliwości i udaliśmy się do podziemnego muzeum. Tu także było niezwykle interesująco.




Przed kopalnią znalazło się także COŚ co zrobiło (wreszcie!) wrażenie na Tymku.... jak to niewiele trzeba ;))


Poszwędaliśmy się jeszcze po Wieliczce i, zmęczeni, ledwo doczłapaliśmy do naszego pensjonatu. Wieczorem rodzinnie oglądaliśmy Shreka 3 i było bardzo miło ;)

W sobotni poranek wyruszyliśmy w drogę powrotną. Zagospodarowaliśmy kilka godzin na spacer po Krakowie i - jakże by inaczej, konsumpcję :)




Tymko postrach gołębi



Wycieczka bardzo nam się udała. Wieliczką jestem zachwycona - niby wyobrażałam sobie i spodziewałam się co zobaczę, ale jednak wrażenie na miejscu jest niesamowite. Naprawdę warto się tam wybrać! A Kraków - jak zwykle. Uroczo. Do tego pogoda piękna była (choć Tymko życzył sobie miec na głowie czapkę....no cóż)

The end

użył sprytu.... ;/

Poszłam w ustronne miejsce. Siedzę i słyszę niepokojące szur szur, stuk puk. Pytam nerwowo ja - Tymon, co robisz?
T - używam sprytu
ja - Tymon, chodź tu do mnie szybko na chwilę
T - nie mogę
ja - Tymon, chodź tu! muszę Ci coś pokazać!

przyszedł

przetrzymałam Go przez moment i po chwili idziemy do dużego pokoju i oto co zastałam:



cel udaremnionej wspinaczki zaznaczony na czerwono - ekwipunek do robienia baniek... nie muszę chyba dodawać że zrobiło mi się nieco słabo. Szybko rozmontowałam konstrukcję. Na zdjęciu widoczna wieża po rekonstrukcji...

Miszcz wykrawacz cukierniczy

Ponieważ sezon świąteczny tuż tuż, a my jesteśmy totalnymi ciasteczkowymi amatorami, zakupiwszy w Tchibo bardzo fajne foremki do wykrawania ciasteczek, postanowiłam rozpocząć - zgubne dla figury a niezbędne do osiągnięcia ciasteczkowej perfekcji, próby, testy i wypieki próbne.

Zatem zapraszam na ciacha!

Rozpoczęliśmy od przepisu, zdaje się dość podstawowego ;) znalezionego w książeczce dołączonej do foremek. Masło, jajo, mleko, proszek, cukier. Wymieszać, zagnieść, włożyć do lodówki. Szybko i bezboleśnie jak się okazało. Ciasto przeleżało w lodówce dobę a następnie zostało rozwałkowane przez papier do pieczenia (to mój własny pomysł, choć jestem pewna że nie Ameryki odkryłam - najważniejsze że nie babraliśmy się w mące, to i dla figury i dla porządku i minimalizowania sprzątania bezcenne). A potem...hulaj dusza! Cała nasza trzyosobowa rodzina miała fun i frajdę z wycinania ciach.





Wykazaliśmy się też nieco inwencją i robiliśmy różne ciacha fikuśne i powycinane to tu to tam ;)


Powyższe zdjęcia pochodzą z wypieku drugiego (czwartek rano). A poniżej wynik wypieku pierwszego (środa wieczór) Dodatkowo ozdobione przez Tymka i Tatkę na okoliczność gości którzy zjawili się u nas w środowy wieczór na kolacji.



Czwartkowe ciacha pojechały z nami do Krakowa i Wieliczki. Towarzyszyły nam w podróży i umilały wydłużony o 2h przejazd pociągiem do Krakowa. Ale o tym w następnym odcinku :))

Foty z Urodzin od Cioci Kasi ;)

Zdjęć z urodzin Tymka część pierwsza (i mam nadzieję że nie ostatnia - Ujek! czekamy na foty od Ciebie!)

Gości było mnóstwo - i małych i dużych ;) w momencie kulminacyjnym (czytaj tort) zagęszczenie w naszym pokoju wyniosło zdecydowanie ponad ludzia na metr kwadratowy ;) i to zarówno z powodu liczby gości jak i mizernych rozmiarów naszego saloonu ;))

Ale dość gadania ;) Oglądajcie i podziwiajcie (zdjęcia oraz ich bohaterów)






Ala u Cioci B.



Nataka u Taty i Jaśko u Taty


zbiórka przy torcie - dla Tych którzy już stoją :)

Natalka z Tatą




Szymuś z Mamą i Ala u Cioci A.


Tosia, Marysia, Julka i Tymko ;)

Szymuś z Mamą


Te piękne zdjęcia robiła nasza Ciocia Kasia z KIM Dom Kreatywny. Dziękujemy ślicznie!

za ciosem - Okularnik ;)

Pisałam 3 tygodnie temu o naszej wizycie u Okulisty. I o tym że Tymko ma problemy z prawym oczkiem. I o tym że dostaliśmy zalecenie aby zjawić się na kolejnej wizycie i że musimy przed wizytą wkraplać Tymkowi atropinę przez 4,5 dnia. Wszystko już - szczęśliwie dawno za nami. Wkraplanie atropiny 2x dziennie to była masakra ;( i dla Tymka i dla nas (głównie dla mnie, oczywiście), ponieważ musiałam za każdym razem stosować przemoc i siłą Tymkowi te kropelki do oczu aplikować ;( Za każdym razem nie chciał bo twierdził że będzie bolało i za każdym razem dziwił się że to już i stwierdzał post-factum że nie bolało i nie było źle. Wszystko po to żeby następnym razem powtarzać cały rytuał - z płaczem, wyrywaniem się i histerią. No ale szczęśliwie dotarliśmy do końca serii wkropleń i udaliśmy się na wizytę do dr Zamłyńskiej (polecamy Panią Doktor!). Wizyta też nie należała do przyjemności - Tymek nie chciał dać zbadać prawego oczka, zaciskał mocno oczko i ani przekupstwo ani straszenie.... w końcu się jakoś udało - nie pytajcie jak bo nie pamiętam. Serio. Byłam już tak zestresowana i spięta że nie pamiętam co Go skłoniło do otwarcia oczka.
No ale potwierdziły się wcześniejsze obserwacje - Tymkowi ucieka oczko i przez to jest słabsze. Jest jeszcze zbyt mały na ćwiczenia rehabilitacyjne. Ponadto astygmatyzm. Póki co mamy zalecone okularki i jak już się z nimi oswoi będziemy zasłaniać zdrowe oko i bawić się w piratów.

Zabawne, bo cała akcja z okulistą zbiegała się z ogólnym zainteresowaniem Tymka okularami. W moich okularach Tymko prezentuje się tak:



Korzystając z tego że z okazji wizyty u okulisty wzięłam wolny dzień w pracy - prosto od Pani Doktor pojechaliśmy do zaprzyjaźnionego optyka, gdzie mieliśmy do wyboru mnóstwo ślicznych dziecięcych oprawek. Ale ostatecznie wygrały te, które Tymek sam sobie wybrał! Bo i niebieskie (tzn granatowe :P) i kolorowe i wesołe i do tego pasujące idealnie na Tymkową buzię. W ten sposób raptem dzień po wizycie Tymko stał się posiadaczem własnych okularów

Mój Profesorek ;)






A tu Tymko szykuje koreczki na swoje przyjęcie urodzinowe. O którym napiszę niebawem mam nadzieję (jak tylko wydobędę i zdobędę fotki od urodzinowych fotografów)


Witaj u Klubie Okularników Synku ;))

Koniki :)

Tymko dżokejem!
U nas ostatnio wiele się dzieje, mam nadzieję że wkrótce opowiem Wam o Małym Okularniku, o dziecięcej capoeirze i o Trzecich Urodzinkach. Ale póki co - na gorąco popatrzcie jak dzielnie Tymko dziś jeździł na koniku ;)

Super-Tymek i Jego dzielny wierzchowiec noszący dumne imię Tik-Tak




Szalona przejażdżka nie była długa, ale jak na pierwszy raz zupełnie wystarczająca by Jeździec mógł się przekonać że się podoba jazda kucykowa, że głowa się śmiesznie kiwa, że konik ma uszy i grzywę i że lubi jak się go klepie i głaszcze po nosie. A przy okazji czekania na naszego kuca mieliśmy okazję przekonać się że źrebaki potrafią być uparciuchami i to całkiem narowistymi ;) w pewnym momencie wręcz musieliśmy uciekać za barierki bo źrebię niechętne było planom ludzi, którzy chcieli rozdzielić ją (ją - źrebaczkę) z mamą.

W ramach wizyty w stadninie spędziliśmy też trochę czasu w tamtejszej knajpce, której kominek i piec niezwykle przypadły mi i dzieciom do gustu.



Do następnego razu Tik-Taku!