Foty z Urodzin od Cioci Kasi ;)

Zdjęć z urodzin Tymka część pierwsza (i mam nadzieję że nie ostatnia - Ujek! czekamy na foty od Ciebie!)

Gości było mnóstwo - i małych i dużych ;) w momencie kulminacyjnym (czytaj tort) zagęszczenie w naszym pokoju wyniosło zdecydowanie ponad ludzia na metr kwadratowy ;) i to zarówno z powodu liczby gości jak i mizernych rozmiarów naszego saloonu ;))

Ale dość gadania ;) Oglądajcie i podziwiajcie (zdjęcia oraz ich bohaterów)






Ala u Cioci B.



Nataka u Taty i Jaśko u Taty


zbiórka przy torcie - dla Tych którzy już stoją :)

Natalka z Tatą




Szymuś z Mamą i Ala u Cioci A.


Tosia, Marysia, Julka i Tymko ;)

Szymuś z Mamą


Te piękne zdjęcia robiła nasza Ciocia Kasia z KIM Dom Kreatywny. Dziękujemy ślicznie!

za ciosem - Okularnik ;)

Pisałam 3 tygodnie temu o naszej wizycie u Okulisty. I o tym że Tymko ma problemy z prawym oczkiem. I o tym że dostaliśmy zalecenie aby zjawić się na kolejnej wizycie i że musimy przed wizytą wkraplać Tymkowi atropinę przez 4,5 dnia. Wszystko już - szczęśliwie dawno za nami. Wkraplanie atropiny 2x dziennie to była masakra ;( i dla Tymka i dla nas (głównie dla mnie, oczywiście), ponieważ musiałam za każdym razem stosować przemoc i siłą Tymkowi te kropelki do oczu aplikować ;( Za każdym razem nie chciał bo twierdził że będzie bolało i za każdym razem dziwił się że to już i stwierdzał post-factum że nie bolało i nie było źle. Wszystko po to żeby następnym razem powtarzać cały rytuał - z płaczem, wyrywaniem się i histerią. No ale szczęśliwie dotarliśmy do końca serii wkropleń i udaliśmy się na wizytę do dr Zamłyńskiej (polecamy Panią Doktor!). Wizyta też nie należała do przyjemności - Tymek nie chciał dać zbadać prawego oczka, zaciskał mocno oczko i ani przekupstwo ani straszenie.... w końcu się jakoś udało - nie pytajcie jak bo nie pamiętam. Serio. Byłam już tak zestresowana i spięta że nie pamiętam co Go skłoniło do otwarcia oczka.
No ale potwierdziły się wcześniejsze obserwacje - Tymkowi ucieka oczko i przez to jest słabsze. Jest jeszcze zbyt mały na ćwiczenia rehabilitacyjne. Ponadto astygmatyzm. Póki co mamy zalecone okularki i jak już się z nimi oswoi będziemy zasłaniać zdrowe oko i bawić się w piratów.

Zabawne, bo cała akcja z okulistą zbiegała się z ogólnym zainteresowaniem Tymka okularami. W moich okularach Tymko prezentuje się tak:



Korzystając z tego że z okazji wizyty u okulisty wzięłam wolny dzień w pracy - prosto od Pani Doktor pojechaliśmy do zaprzyjaźnionego optyka, gdzie mieliśmy do wyboru mnóstwo ślicznych dziecięcych oprawek. Ale ostatecznie wygrały te, które Tymek sam sobie wybrał! Bo i niebieskie (tzn granatowe :P) i kolorowe i wesołe i do tego pasujące idealnie na Tymkową buzię. W ten sposób raptem dzień po wizycie Tymko stał się posiadaczem własnych okularów

Mój Profesorek ;)






A tu Tymko szykuje koreczki na swoje przyjęcie urodzinowe. O którym napiszę niebawem mam nadzieję (jak tylko wydobędę i zdobędę fotki od urodzinowych fotografów)


Witaj u Klubie Okularników Synku ;))

Koniki :)

Tymko dżokejem!
U nas ostatnio wiele się dzieje, mam nadzieję że wkrótce opowiem Wam o Małym Okularniku, o dziecięcej capoeirze i o Trzecich Urodzinkach. Ale póki co - na gorąco popatrzcie jak dzielnie Tymko dziś jeździł na koniku ;)

Super-Tymek i Jego dzielny wierzchowiec noszący dumne imię Tik-Tak




Szalona przejażdżka nie była długa, ale jak na pierwszy raz zupełnie wystarczająca by Jeździec mógł się przekonać że się podoba jazda kucykowa, że głowa się śmiesznie kiwa, że konik ma uszy i grzywę i że lubi jak się go klepie i głaszcze po nosie. A przy okazji czekania na naszego kuca mieliśmy okazję przekonać się że źrebaki potrafią być uparciuchami i to całkiem narowistymi ;) w pewnym momencie wręcz musieliśmy uciekać za barierki bo źrebię niechętne było planom ludzi, którzy chcieli rozdzielić ją (ją - źrebaczkę) z mamą.

W ramach wizyty w stadninie spędziliśmy też trochę czasu w tamtejszej knajpce, której kominek i piec niezwykle przypadły mi i dzieciom do gustu.



Do następnego razu Tik-Taku!

a ulubionym kolorem jest....

Helenka jest chora. Ma "zielonego gluta" i nie była dziś w przedszkolu.

Tymek ma kryzys. Wyraża zdecydowany sprzeciw gdy rano chcemy Go wyprawić do przedszkola. Bo On chce w domu i to najlepiej z Mamą (czyli mną) i chce się bawić. A do przedszkola nie chce i basta! No i dziś rano była megaawantura. Wycie, wicie i wiecie co jeszcze ;). Dzień niemal jak co dzień ;) I nawet popołudniowe zajęcia z capoeiry jako zanęta nie działały ;( Nie mogliśmy też użyć koronnego argumentu że Helenka na pewno już czeka, no bo "Helenka chora, ma zielonego gluta". Wyczerpawszy cały zestaw swoich argumentów zrezygnowany Tymko chwycił się ostatniej deski ratunku i mówi
T: Mamo, ja mam gluta
Ja: taaak Synku? pokaż
T: o tu (pokazuje na nos)... takiego NIEBIESKIEGO

:D

uśmiałam się szczerze. Bo to że Syn arystokratą, że błękitna krew w Nim płynie to się po kilku Jego wcześniejszych akcjach, domyślałam. Ale że nawet gluty na niebieskie... no no no.

Oczywiście niebieski to ulubiony Tymkowy kolor. Jeśli tylko może wybierać, to zawsze wybierze to, co jest niebieskie.

Dziś byliśmy na drugich zajęciach z capoeiry. Było super ;) Co prawda Tymko przez większą część zajęć ćwiczy alternatywnie ;), ale Jego ulubione ćwiczenie - chodzenie na rękach, stanie na głowie i przewrót, wykonywał z wyjątkowym zaangażowaniem ;) śmieszne te zajęcia. A ten chaos.... bezcenne ;)

dzień pełen wrażeń

Oj pełen wrażeń dzień za nami! (no za mną to jeszcze nie tak do końca :) )

po pierwsze i w sumie najważniejsze - byliśmy dziś u Pani Okulistki. Tymek bardzo nie chciał jechać do "pani doktol", bo "nie estem choly" i że "boje sie" bo "Pani Doktol bedzie mi wkładała w oko i będzie bolało". Oj sporo się natrudziłam i naobiecywałam żeby Tymko nie uciekł z krzykiem sprzed gabinetu! Ale się udało i wszedł dość dziarskim krokiem. Potem się okazało że było jak obiecałam - różne fajne gadżety i rysunki na ścianie i tajemnicze plansze z ukrytymi obrazkami i specjalna maszyna do wkładania tygrysa do klatki z funkcją dublowania kotków. Tymkowi bardzo się podobało :D Był bardzo grzeczny i posłuszny i dał się pięknie zbadać. Dzielny Mój!
Niestety Pani Doktor potwierdziła moje obserwacje - Tymko ma wadę prawego oczka. I trochę nim zezuje rozbieżnie. Nie wiadomo jednak czy zezuje bo oko słabe czy odwrotnie. I niestety za 2 tygodnie czekają nas kolejne badania - tym razem po atropinie. Nie wiem jak przeżyjemy wszyscy 4,5 dnia wkraplania atropiny do obu oczu :( i jak Tymko poradzi sobie w przedszkolu... Muszę porozmawiać koniecznie z Paniami Nauczycielkami - jak one to widzą.

Po wizycie pojechaliśmy na wielkie, czekoladowe ciaaacho! Do naszej ulubionej kawiarenki Zagdace (na Elektoralnej 24 gdybyście mieli ochotę sprawdzić to miejsce).

Kolejnym punktem naszego dnia była piękna i wzruszająca dla mnie uroczystość. I bardzo się cieszę że miała miejsce akurat dziś i że mogłam nieco nagiąć plan i w niej uczestniczyć. Dziś na gmachu Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej odsłonięto tablicę upamiętniającą Izabelę Jarugę-Nowacką. Postać dla mnie niezwykłą. Pani Izabela zginęła w katastrofie pod Smoleńskiem 10. kwietnia. A dziś, niemal pół roku po tej tragedii, złożyliśmy z Tymkiem pod poświęconą Jej tablicą piękną gerberę. Tymek sam wybierał :)

Prosto z tej uroczystości pojechaliśmy odwiedzić Natalkę i Szymka. Załapaliśmy się na kawałek spaceru po Parku Skaryszewskim, a potem poszliśmy do ich domku, zjeść ciacho, napić się soczku a przede wszystkim pomęczyć nieco Szymka. Tak, tak tylko Szymka - Natalki nie to że nie chcieliśmy męczyć :) Natalka po prostu jest strasznym małym śpioszkiem i cały czas spała sobie słodko.

W drodze powrotnej Tymko zasnął i śpi sobie właśnie a ja mam chwilkę żeby zdać tu relację. Czekam aż wróci Tatko i jadę do kina ;D A co!

utalentowany

(wieczór, duży pokój, włączony telewizor, oglądamy "Mam talent")

Tata: A Ty masz talent Synku?
Tymko: Mam!
Tata: a jaki Synku?
Tymko: DUŻY!

oto objawił się Tymkowy talent!

wielki robak

Tymek nie chce wieczorem myć zębów. Początkowo informacja że robaki zjadają ząbki i że trzeba je wygonić szczoteczką i pastą, nie zrobiła na Nim wrażenia, ale gdy zajrzałam do buzi i znalazłam tam "wielkiego robaka" to poleciał z prędkością błyskawicy do łazienki. Mam nadzieję że nie wyrabiam w Dziecku robakofobii ;). Właśnie Tata zapewnia że wszystkie robaki zostały wygonione z buzi i ząbków.

Od około 2 tygodni Tymek boi się ciemności. Wszystko chyba zaczęło się od nocowania na działce. Na działce jak to na działce - noc jest czarna jak...noc. I Tatko opowiadał że T się w nocy przebudził i strasznie płakał i lamentował bo się bał, bo pewnie biedulek nie skojarzył gdzie jest i czemu jest aż TAK ciemno i przestraszył się zwyczajnie. I tak to się zaczęło. Aby ratować zlęknionego Synusia, kupiłam na allegro lampkę do kontaktu, z ulubionym "misiem Puchatkiem" i prosiaczkiem także wielbionym. I właśnie drugą noc towarzyszą Tymkowi. Dziś w ogóle ciężki wieczór. Bo do lęku przed ciemnością dołączył się strach przed samotnością i "ja się sam boję, ja chce z mamą i tatą". Jakiś kryzysik dopada Młodego. Ale przetrwamy! Cierpliwością ich weźmiemy :) Obu - lękusia ciemniusia i lękusia samotniusia.

Od kilku dni pada i zimno. Brzydka jesień :( Wracamy więc do domu po przedszkolu i trochę nam nudnawo - bo po letnich szaleństwach podwórkowo-placozabawowych ciężko się przyzwyczaić do takiego domowego trybu życia. Odkurzamy zabawki, odnajdujemy pędzelki, kredki i inne czasoumilacze ;) czytamy zapomniane książeczki. I też jest miło - tylko inaczej troszkę.

W przedszkolu raczej wszystko OK, choć nieco trudno dowiedzieć się konkretów od naszych Pań. Inna sprawa że ostatnio nie docierałam do przedszkola przed 16 - czyli końcem pracy pań i nie miałam okazji z nimi rozmawiać. Tymko rano trochę marudzi, ale popołudniu twierdzi że wszystko fajnie i że się bawił i śpiewał i jadł. Więc generalnie chyba jest dobrze. Choć jak rano mówi że nie chce do przedszkola tylko że chce do żłobka, to mi nieco smutno się robi. Wiem że w żłobku było Mu dobrze, wiem że uwielbiał żłobkowe ciocie i dzieci. A w przedszkolu jest już inaczej - poważniej. Widzisz Synku - nie ma co się do dorosłości spieszyć :) bo im dalej w las tym mniej przytulnie.