nie ma dzikich plaż?

A oto nasze plażowanie :))

Pierwsze chwile na plaży.... radosny taniec na piasku, który widziany ze skarpy został nazwany przez moje biedne naznaczone minioną zimą Dziecko - śniegiem :D

Myślę że to taniec radości - że to jednak nie śnieg tylko wielka piaskownica :)


Do tego pełna wspaniałych obłych kamieni, które można zbierać


układać z nich wieże


i/lub pakować do reklamówki....no i dźwigać


Przekopywanie plaży zajmowało Tymkowi sporo czasu ;)


I kiedy to nasi majówkowi towarzysze czynili spacery wzdłuż morza, my nie oddalaliśmy się od miejsca zrzutu (czytaj od schodów) na odległość większą niż rzut kamieniem (a tych jak już wiecie było sporo).

Poniżej my uchwyceni przez Ciocię B.




A to już dzieło Tymka. Rośnie mi fotograf, ale o tym w osobnym wpisie jeszcze poczytacie


Rowerek był z nami na plaży raz, dało się jechać bo piach dość mokry i ubity, ale bez rewelacji


A tu powrót do domu... "na ana" w wersji hard ;)

powróceni z prawie raju

Powszechną jest wiedza że wszystko się kończy. A to co dobre kończy się zadziwiająco szybko. Lotem błyskawicy przeleciały nam ostatnie dni, które to poświęciliśmy odpoczynkowi, relaksowi, nicnierobieniu. Jednym słowem byliśmy na URLOPIE. Razem z podróżami "w te" i "we wte" spędziliśmy poza domem 190h (prawie 8 dób).

Nie przepadam za morzem... a konkretniej nie przepadam za morzem latem, kiedy to każdy napalony plażowicz ma do swojej dyspozycji pół metra kwadratowego zaśmieconej plaży, do tego w pakiecie jakiś metr sześcienny słonej morskiej wody nieoznaczalnej klasy czystości. No po prostu wolę zaszyć się w lesie, nad jeziorem, w gęstwinie i bez tłumu wrzeszczących rodaków.

Ale morze w maju.... pomijając długi majowy weekend który zapewnił nam towarzystwo współwypoczywaczy (ale w rozsądnych ilościach), było idealnie. Przyroda jeszcze niezadeptana, pusta plaża, kilku leniwych i zdesperowanych (biorąc pod uwagę niesprzyjającą aurę) spacerowiczów... bosko! Bardzo się cieszę że dałam się tam zabrać. Odkryłam piękne miejsca, urocze miasta, zakochałam w Słupsku (przy okazji serdecznie pozdrawiam Was P. i D.!)

A z resztą....zobaczcie sami.

Część pierwsza fotorelacji "Natura"

milczę ponieważ

Tymek śmiga na biegaczu jak szalony
skręca, rozpędza, wiatr we włosach, zdyszana matka

ale do czasu

do czasu aż w zasięgu wzroku nie pojawi się rowerek z pedałami

koniec, kaplica, ryk, krzyk, wrzaski i histerie

bo on chce "drugi rower - inny. Tata kupi inny rower! Chcem inny rower!"

obawiam się że nie mamy wyjścia, a ja bardzo chcę odzyskać miłe spacery, bez
rzucania się na ziemię i ryk jakby go kto ze skóry....

więc zapewne po powrocie znad morza Syn mój stanie się pedałującym rowerzystą

ale chciałabym go od razu na 2 kółka wsadzić, ciekawe czy się uda, bo on na
biegaczu super sobie radzi...

```````````````````````````````````

znowu czasu brak

niby jesteśmy w przedszkolu, ale nie TYM, niby nie na 100% (jutro wywieszą listy)... niestety Tymek nie dostał się do przedszkola pierwszego wyboru. A przedszkole do którego został zakwalifikowany średnio mi się podoba. Bez wnikania w szczegóły póki co napiszę że cieszymy się że się dostał do przedszkola w ogóle ale smucimy że do tego a nie tamtego... Ale nie poddaję się, walczę dalej i może uda się jednak wcisnąć....

a jutro w nocy znikamy na tydzień (no, ciut dłużej) na zasłużony urlop. Jedziemy nad morze! Oby pogoda dopisała...



odezwę się jakoś kiedyś

"Nie oge"

Filmik z ostatniego spaceru z Ujkiem

radość i zaduma

Wreszcie doczekałam się fotek z Tymkowych rowerowych akrobacji. Rowerek typu biegacz, jest z nami już od kilku tygodni, Tymek go uwielbia, niemal codziennie jedzie rowerkiem do żłobka i rowerkiem ze żłobka wraca. Chętnie jeździ, szpanuje na osiedlu ;). Bardzo szybko załapał o co chodzi, a dokładniej o co biega :D szczęśliwie, jako rozsądny chłopiec nie szaleje przesadnie i nawet w miarę posłusznie zatrzymuje się na mamine wrzaski "stój!".

Dziś na spacerze był z nami "Ujek" Grześ i to właśnie On jest autorem poniższych zdjęć








Nie samym rowerowaniem Mały Człowiek żyje...





Strasznie zazdroszczę Tymkowi tej wspaniałej cudownej dziecięcej nieświadomości i beztroski... Polska nadal pogrążona jest w żałobie. Smutek gości w naszych domach już od tylu dni. Od niedzieli codziennie kolejne Ofiary katastrofy w Smoleńsku wracają do kraju.... do domu. Codziennie Warszawa jest świadkiem najsmutniejszych powitań. Niebawem będzie świadkiem pożegnań...
Wszystkie z tych śmierci są bezsensowne, a niektóre z nich są aż tak nielogiczne i tak...nawet nie wiem jak to nazwać... Prezydent Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Ci którzy przeżyli Katyń, Ci którzy stracili najbliższych w Katyniu... gdzie tu sens? gdzie logika? ja wiem że ich nie ma. Wiem to. Ale jakaś częśc mnie - może ta romantyczna? - chciałaby wiedzieć

Jest we mnie mnóstwo emocji, dużo sprzecznych, nie umiem jeszcze dobrze ich wszystkich nazwać. Są decyzje z którymi się nie zgadzam. Są opinie które budzą mój sprzeciw. Są interpretacje i uogólnienia które są niezgodne z intencjami. Przynajmniej moimi. A ponad tym całym wewnętrznym bajzlem jest poczucie że trzeba żyć dalej. Z obawą czekam na rozpoczęcie kampanii prezydenckiej, a ta ruszy zapewne już w poniedziałek, tuż po niedzielnych uroczystościach pogrzebowych Pary Prezydenckiej.

W przyszły czwartek jest pożegnanie Izabeli Jarugi-Nowackiej....

[']

wczoraj nic tu nie wpisałam... ciężko ubrać w słowa to co czuję teraz, to co czułam wczoraj
ale chcę upamiętnić to zdarzenie tu, w Tymkowie

wczoraj rano, w okolicach Katynia, spadł samolot. Wszyscy zginęli. Ludzie. 96 osób. Lubiani i nielubiani przeze mnie, cenieni i krytykowani. Cenni, wartościowi i ci, którzy byli mi obojętni.
Ludzie z pierwszych stron gazet, ludzie historii, sztuki, polityki, władzy. Ludzie, którzy lecieli do Katynia by uczcić pamięć tych którzy zginęli 70 lat temu. Ludzie, którzy sami wczoraj stracili życie. W przeklętym Katyniu.

realne tany tany

Odkopałam w Tatowej komórze archiwalne zdjęcia (sprzed miesiąca), kiedy to za oknem było tak:



nieźle co? ja już wyparłam z pamięci tę zimę, a tu taka przypominajka się odnalazła :)

No ale wracając do zawartości Tatowej komórki to znalazłam fotki z naszej rodzinnej wyprawy do reala po dobra konsumpcyjne przeróżne ;)
Tymko meloman