RATUJ SIĘ KTO MOŻE!!!

Niestety Tymkowo zaatakował wirus!!!
Uciekaj więc jak najszybciej!!!

Mam nadzieję że infekcja szybko zostanie wyleczona przez Google ;(((

kwiecień 2008

drugi wpis w comiesięcznym cyklu "Rok temu...."

a zatem - Tymek w kwietniu 2008
szósty miesiąc życia



















wzruszające, nieprawdaż?

Kwiecień plecień...

Wiosna zagościła na dobre. Co prawda kwiecień plecień i przeplata i wieje chłodem i w oczy i w uszy i w szyje, ale słonko też łechce i łechta i świeci w nosy. Minus aktualnej pogody jest oczywisty - łatwo się przeziębić - no bo rano zimno, popołudniem ciepło, ale wieje chłodem i niby człowiekowi ciepło, trochę się porusza i rozgrzeje a potem siup i przewiany i przeziębienie gotowe.

Ledwo-co minione święta Wielkiejnocy były zimne i ponure nieco. I weny nie miałam do pisania.

Jesteśmy przeziębieni. Wszyscy. Najmniej Q, ja trochę, a Tymcio najbardziej i najdłużej póki co. Ma straszny mokry kaszel i od kilku dni gluciora, ja dziś obudziłam się zachrypnięta (ale tfu tfu nie boli mnie gardło póki co), a Q jakiś takiś zmęczony. Ale On dużo pracuje... ktoś musi :) Tymko nie chodzi w tym tygodniu do żłobka - oczywiście ja mu zapewniam towarzystwo, choć jutro dla odmiany z Tymciem zostaje Q, ponieważ ja udaję się daleko w celach służbowych ;). Najbliższy weekend też będzie męski bo mam zjazd na studiach i będę się pilnie uczyć... mi.in. jak zarządzać zasobami ludzkimi ;)

W niedzielę 19. kwietnia Tymcio ma imieninki ;D prezent zamówiony! A i od nas prezenty już czekają a jeden jeszcze pocztą polską (mam nadzieję że) już do nas jedzie :D

Wczoraj byliśmy na uroczym spacerku z Ciocią A. i 2-miesięczną Juleńką, oczywiście w Łazienkach ;) Łazienki coraz zieleńsze. Oj pamiętam jak rok temu.... no a teraz Juleńka, taka maleńka, krucha, jeszcze taka larweczka. Przesłodka, przeurocza... do schrupania. A jak przyssała się na koniec do Mamy to mi się łzy zakręciły... doprawdy strasznie mi tego brakuje. A Tymko zdobywał plac zabaw, szalał na zjeżdżalni. Strasznie ciężko uwierzyć że w sumie między Nimi jest "tylko" 15 miesięcy różnicy. Teraz to przepaść ale jeszcze chwila (tak tak Aniu! nawet się nie obejrzysz!) i będą razem hasać tu i tam.
Jaka szkoda że nie wzięłam z sobą wczoraj aparatu ;(
Razem z Tymkiem na zjeżdżalni bawił się jeszcze jeden chłopiec - na oko posiadający porównywalne z Tymkiem umiejętności psycho-ruchowe. Spytana, mama chłopca powiedziała że ma 2 latka...hmmm... ponad pół roku starszy od T.

Dziś mieliśmy jechać do lasu, także z Julcią, ale, biorąc pod uwagę nasz niepolepszający się stan zdrowia, postanowiłam przetrzymać nas dziś w domu. I chyba dobrze się stało - Tymek spał dziś w dzień 5 godzin! I w końcu to ja Go obudziłam po tym czasie, pełna obaw o wieczorne usypianie ;). Ale usnął ładnie, trochę później niż zwykle, ale w granicach rozsądku ;) Ewidentnie potrzebna Mu była dodatkowa porcja snu.


A spał dziś między innymi w takiej pozie i w takim towarzystwie:


i zbliżenie na najcudowniejszą buzię świata:

Pa, Ciociu!

Ostatnie dni mieliśmy wypełnione po brzegi. Dobra bywała za krótka, czasu na wpisy brakowało, ale dziś chwilka oddechu i spieszę z donosami. Zacznę od tych najnajnajważniejszych i najzaleglejszych, czyli napiszę o naszej wielkiej stracie ;(((

Ciocia G. poleciała sobie ;(
Poleciała za wielką wodę, na drugi koniec świata. Poleciała daleko, dwoma samolotami. Poleciała na długo... Poleciała... po prostu spakowała, wsiadła i frruuuuuuuuu już Jej nie ma tu :(
smutne to dla nas bardzo ;(

Ciocia G. to jedna z najulubieńszych Tymkowych Cioć. Cudowna, zawsze wesoła, uśmiechnięta, pomocna, no po prostu cud-miód a nie kobieta ;P

Ciocia G. poleciała do swojego raju-na ziemi, żyć, pracować, czerpać garściami, ułożyć sobie życie na nowo. Kochana! Oby Twój "american dream" się spełnił... a nawet jeszcze więcej! I nie zapomnij o nas :)

Jakże zazdroszczę Ludziom odwagi w realizacji marzeń... dajcie mi jej trochę! A może trzeba po prostu do tego wszystkiego dojrzeć? Powoli układa mi się w głowie, tworzę nową hierarchię wartości - proces rozpoczął się wraz z pojawieniem się na tym świecie Pewnego Małego Ludzia, konsekwencji (procesu) jest już wiele, ale to jeszcze nie koniec. Wciąż są sprawy które przewalam w swojej głowie i nie wiem co z tego wszystkiego wyniknie ;) Oby samo dobro :D, he

Wraz z Tymkiem żegnaliśmy Ciocię G zarówno w mojej ex-pracy (zdjęcia robiła E.M.):

obowiązkowy pożegnalny torcik:

wspólna fotka

jak i u nas w domku (niespełna 48 h przed wylotem)


Tymek bardzo przeżył pożegnanie z Ciocią G. - pojawiły się u Niego pewne niepokojące bardzo symptomy...






Tato, polej jeszcze!

Ciociu, wypiłem Twoje zdrówko!


Tęsknimy.....

gość w dom, zabawa w dom!

Och, uwielbiamy spotykać się z ludźmi. Lubimy być goszczeni, lubimy spotykać się "na mieście", ale również bardzo bardzo bardzo lubimy kiedy nas odwiedzają fajni goście i jest fajna zabawa w naszej fajnej (a jakże!) bawialni ;)

W ubiegłym tygodniu odwiedzili nas Grześ z Mamą K. Grześ jest także Listopadziątkiem 2007. Cudownie jak spotykają się dwa takie równomiesięczne małe Stworki. Uwielbiam patrzeć jak Tymek reaguje na "konkurencję" do zabawek, niekapków, ciasteczek. Czasem mi nieco wstyd ;) bo nie zawsze jest uosobieniem słynnej polskiej gościnności, nie zawsze jest w stanie okiełznać swój lęk o dobytek zabawkowy ;) nie zawsze częstuje szacownych gości strawą i napitkiem. Ciężka praca, orka wręcz, przede mną jeszcze, hehe.

Popatrzcie jak się Chłopcy świetnie razem bawili. Fotki pstrykała Ciocia K.



Hmmm Grzesiu, soryyy ale


...na wszelki wypadek zabiorę MÓJ znikopis!


Portrety Łakomczucha



a tymczasem Grześ, póki Mama pstryka Tymkowi



Ooooooooooooooooooooooooooooooooooooo!


Ależ śmieszne te booooo-boooooo (bąbelki że w sensie)


i wkręcamy żaróweczki


Super zabawa!


Grześ wyjątkowo przypadł Tymkowi do gustu! Chłopacy fajnie ko-egzystowali w jednym pomieszczeniu, przejawiali pozytywne i w miarę pokojowe zainteresowanie sobą, no a bąbelki były ewidentnym hiciorem.

Zapraszamy ponownie!

wiosna!!!

chyba wreszcie jest! wiossssna! najwyższa pora! ha!
co prawda Sadyba wciąz szaro-bura, trawniki wydeptane, upstrzone pozimowymi psimi.... wiecie czym. Drzewa nadal łyse i smutne. Krzewy podobnie. Ale od kilku dni czuć wiosnę, słońce coraz dłużej i mocniej nas grzeje. Mam nadzieję że przyroda ruszy niebawem i za parę tygodni będzie pięknie, świeżo i zielono.

My jesteśmy wymęczeni zimą. Wychorowani, bladzi, zmęczeni. Czekamy na słońce, witaminy, ciepełko i kolory...

trwa właśnie weekend pod hasłem - mama pracuje w domu, chłopaki pomagają Dziadkom Ru. w ogarnięciu poremontowego bajzelku ;) i wszyscy są zadowoleni. Mama ma ciszę i spokój, Tymek atrakcje, Q robotę a Dziadkowie pomocników :)

Pomimo napiętego planu udało nam się dziś wyskoczyć na rodzinny spacerek po naszej okolicy. Zauważyłam, a raczej upewniłam się ostatnio, że Tymek nie przepada za chodzeniem. Ciekawe po kim to ma.... ;> w końcu nie po to ma furaka żeby na nogach świat przemierzać ;) co nie??
zatem na spacer wybrał się z nami ponownie Paniczowy pojazd - póki co nogo-bieżny, ale od czegoś zacząć trzeba ;)






Dotarliśmy także na pobliski plac zabaw, gdzie główną atrakcją są huśtawki




Huśtawki są atrakcyjne, ale tylko póki na horyzoncie nie pojawi się coś atrakcyjniejszego ;)
rowerek:


a oto i ja - radosna, wypoczęta, zrelaksowana, uśmiechnięta, wylansowana.....



Po dość burzliwym rozstaniu z rowerkiem, Tymuś postanowił spróbować off-road'u
(szczęśliwie w nic nie wjechał, ani nie wdepnął)


O, i tyle naszego rodzinnego spacerowania.

Doniosę zainteresowanym naszą kondycją psychiczną i wyspaniem że jest nieco lepiej ;) trójka już prawie cała po tej stronie dziąsła. Obawiam się jednak że wychodzi pojedynczo ;( więc jeszcze wieeeele zębów przed nami ;/

a z pozytywnych nowin - Q zakupił dziś materiał na łóżko! zatem warsztat stolarski "Ru. i Syn" reaktywuje niebawem swą działalność...
Aha - szafa już już prawie gotowa ;) dziś Q kupił także brakujące elementy i będzie można zakończyć budowę ;) Zostanie jedynie zamówić i zamontować lustra...


Są deski - będzie robota!

Taaak, to za Tymkiem to moja piękna szafa - dzieło Chłopaków!

Na koniec - husiawkowy Tymek :)

njusy, njusy, njusy

Znowu miałam przerwę w pisaniu - trochę praca, trochę leń, trochę brak weny
Wydawało mi się że nie mam w zasadzie o czym pisać, ale przecież nie ma tak że się nic nie dzieje w Tymkowie! No jakże mogłam w ogóle tak pomyśleć, hihi
Dziś sobie uświadomiłam że przecież w ciągu ostatnich dni wydarzyło, a w zasadzie nadal wydarza, coś bardzo dla mnie jako Mamy i Tymka- synka ważnego - od kilku dni Tymcio już nie jest Przyssawą! Pisałam jakiś czas temu że postanowiłam zakończyć karmienie, i że robię to wbrew swoim przekonaniom, planom i potrzebom psychicznym... no i dokonało się! Tymuś od kilku nocy nie konsumuje nocnych mlecznych posiłków prosto od...mamy ;D
Obyło się bez płaczu, bez histerii - spokój i spokój i spokój. Chwilowo braki nadrabiamy smokiem (zwanym także dydkiem), ale przyjdzie i na niego czas ;)

Poza tym idzie trójka.... jedna, a może nawet i dwie - nie wiem dokładnie ponieważ Panicz niezbyt chętnie poddaje się przeglądowi uzębienia - ani tego wyrżniętego, ani tego się wyżynającego też. Niestety Tymuś bardzo cierpi ;( mamy za sobą zarwaną noc pod wezwaniem "dolnej-lewej-trójki", ma chwile ze stanem podgorączkowym, marudny, śliniący i dziamgający smoczka non stop.

Dziś chciałam Wam i reszcie świata pokazać, jak spędzamy poranki ;) a dokładnie poranki dni wolnych od porannego wymarszu do żłobka - a jeszcze dokładniej - jak szykujemy pierwszy Tymkowy posiłek - czyli wagonikowe śniadanko. A najdokładniej - z jakim wspaniałym asystentem mam przyjemność to śniadanko czynić ;)


Mamo! Jestem gotowy - możemy zaczynać





Po odłożeniu aparatu, spowodowałam kanapeczki
Najlepiej smakują jedzone na różowej kanapie ;)




tak tak - te skarpetki to tak specjalnie ;P