pierwszy całus i jesienne matki przemyślenia

Jesień zbliża się wielkimi opadającymi liśćmi krokami
Czuć ją w powietrzu coraz wyraźniej, każdym dniem coraz coraz... inne ciepło, inne światło, inny zapach
Od prawie 2 lat, poza zachwycaniem się macierzyństwem jako-takim, mam ogromną radość z ponownego odkrycia i przezywania pór roku.
Moje życie PRZED* zagubiło w pewnym momencie wiosny, lata, jesienie i zimy. Dostrzegałam jedynie niedogodności pogody - że pada, że zimno, że śnieg mi samochód przysypał, że za gorąco, że duszno, że parno, a dogodności umykały - były niemal niezauważalne. Odkąd JEST* każdego dnia pogoda jest ważna, jest zauważana, jest analizowana pod kątem szans i zagrożeń ;), ale dzięki temu że spędzamy w miarę możliwości maksymalnie dużo czasu na dworze, mam możliwość wczuwać się w miejską (i czasem wiejską) naszą przyrodę, wwąchiwać, wystawiać na wiatr, słońce i deszcz... czasem słońce, czasem deszcz.

Niestety Tymka zaatakował jakiś podstępny i zły wirus, kaszel niepokojący, ped zaleciła trochę leków i niechodzenie do żłobka. Ale nie siedzimy w domu! Pogoda cudna, ciepło, Tymek nie gorączkuje, więc chodzimy na spacery.... z założenia spokojne i sanatoryjne. Na popołudniowym spacerze najpierw odwiedziliśmy mieszkające niedaleko nas kaczuszki



naliczyliśmy 28 kaczek w tym stadzie!


Z kaczuszkami Tymek pożegnał się machając łapką i krzycząc "Pa Pa! Ka-Ka!", a następnie
spotkaliśmy się z Helenką i Jej Mamą. Helenka też jest podziębiona i nie mogła dziś iść do przedszkola. Dzieci ładnie się bawiły, a na pożegnanie.... dali sobie buziaka! Usteczka do usteczek. Pierwszy Tymkowy całus z Dziewczyną! Ależ był z siebie dumny - nieco zawstydzony także ;) Mi się oczywiście nogi ugięły ze wzruszenia, ale ja to taka miętka jestem nieco ;) ciekawe czy H i T wymienili się wirusami....hmmmm......

przy okazji zgrywania fotek kaczkowych zrzuciłam też inne ciekawe foteczki z komórki

oto nasza niedzielna wyprawa na grzyby - plony bardzo obfite, wyprawa udana, tylko Tymko szybko z sił opadł a wózka nie zabraliśmy z soba na działkę



a to kilka fotek godnych mym zdaniem pokazania światu


tuż przed wyprawą rowerową (bo rower nasz parkuje na parkingu)

fura, komóra....


plecak pełen samochodów i wózeczek ;D oto cały Tymkowski


bo wszystko co ma kółka jest najlepsze - nawet jeśli jest lóziowe i ma okropne frędzelki


a to moje ukochane zdjęcie - Sierść po prawej to Tymek, Sierśc po lewej to Lufcia - reszta to łóżkowy zestaw obowiązkowy.... ciasno ale się wysypiają. Wszyscy!

wczoraj w metrze a dziś w domu

Tymek w nocy gorączkował i rano obudził się rozpalony - decyzja - poniedziałek w domu! aktualnie dziecię śpi, bez temperatury, do południa hasał w dobrym humorze. Popołudniu wybieramy się do naszej ped - Tymek od kilku dni kaszle. Mam nadzieję że to nic złego. I że od jutra ruszymy do naszych codziennych zajęć.

Wczoraj, czyli w niedzielę trochę leniuchowaliśmy...tak do południa, a jak Tymko wstał z południowej drzemki to pojechaliśmy na obiadek do GreenWay'a. Jedliśmy z Tymkowskim tort warzywny i bardzo nam smakowało :). Ale największą atrakcją nie był wcale obiad w barze ale tramwaje! Ponieważ jedliśmy na Marszałkowskiej, którą jeżdżą namiętnie tramwaje, w prawo i w lewo to Tymek był w-niebo-wzięty! spontanicznie wymyśliliśmy z Tatką wspaniałą atrakcję - postanowiliśmy zabrać nas wszystkich na przejażdżkę metrem! Czyli podziemną ciuchcią! I tej wersji się trzymajmy, hehe. Tymek nie jechał dotąd "świadomie" metrem - tzn jeździliśmy sporo w pierwszym roku Tymowego życia, ale jak się łatwo domyślić wspomnień z wtedy wiele nie zostało ;)
Jako że wsiadaliśmy niemal idealnie na środkowej stacji, mogliśmy wybierać kierunek podróży. Wybraliśmy się pozwiedzać najnowsze stacje. Tam nas jeszcze nie było. A zatem Panie Konduktorze - na Marymont! Ależ ładne są te nowe stacje. Niektóre przypominały nam (tzn mi i Tatce) paryskie stacje, a w porównaniu ze stacjami ursynowsko-służewskimi to w ogóle arcydzieła! Myślę że tamtego końca metrowego kija nie musimy się wstydzić ;)

No ale Tymek.... Tymek był zachwycony! Najpierw na peronie stojąc obserwował wjazd pociągu, potem dzielnie wkroczył do wagonu, usiadł na siedzeniu i wydając radosne okrzyki obserwował wszystko z uwagą. Wielka to była radość! Oczywiście od razu zaczęliśmy (my - Rodzice), snuć plany o jakiejś wycieczce prawdziwym pociągiem, może do Krakowa, może razem, a może tylko ja i Tymek i może Jakieś Miłe Towarzystwo (Hę?)... wizja cudna i przesłodka!

W drodze powrotnej już nieco się Dziecinie nudziło, Dziecina postanowiła stanąć przy rurze, następnie się wokół niej okręcać, kucać przy niej, przewieszać, przewracać co chwilę (jak pociąg hamował lub ruszał) i za nic nie miał zamiaru usiąść obok Mamy, Taty, o siedzeniu w wózku nie wspominając. I ta cudna wizja kilkugodzinnej wycieczki pociągiem, planowanej jeszcze pół godziny wcześniej, pękła jak bańka mydlana... hmmmmmm :D

rok w Skrzatach

Tymek od 1. września jest Żaczkiem! Znaczy się przeszedł do starszej grupy w żłobku. Zmieniły się Ciocie, sala, wejście do żłobka, ale bardzo dużo dzieci awansowało do starszaków razem z Tymkiem.

Cięzko i smutno było rozstać nam się z Ciociami ze Skrzatów. Przez miniony rok wspaniale zajmowały się Tymkiem i resztą bandy, dając dzieciakom wiele serca, ciepła, zaangażowania i sympatii. Tymek codziennie z radością biegł do sali, bez jęków, kwęków i rozpaczy. Wielokrotnie chwalony, wydawał się budzić u Cioć sympatię ;) co akurat wcale mnie nie dziwi, hehe.

Na pożegnanie dostaliśmy płytę CD z przeróżnymi zdjęciami z całego roku. Na niektóre załapał się nawet Tymkowski. Zapraszam!

Zdjęcia są w misz-maszu chronologicznym - wybaczcie

Miejsce: żłobek Bajkowy Zakątek, sale Skrzatów oraz Ogródek
Czas: rok szkolny 2008/9
Bohaterowie: Tymek, Ciocia K., Ciocia W., Ciocia B., cieci (dzieci)


kumple z jednej bandy..... z Franiem


froterka?

pojenie

zbiórka, siedzimy grzecznie i czekamy....

...czekamy..... na bąbelki!


nie no, ale ubaw!


obiadek - Ciocia W.


chwila samotności, zadumy


spanki, luli luli


wstanki





z Ciocią B.

z Ciocią K.

przytulaski


w zagrodzie


w ogrodzie


ech... a za rok do przedszkola!

po przerwie... co u nas

strasznie przepraszam, zaniedbałam Tymkowo ostatnimi czasy ;(
obiecuję wziąć się w garść, a konkretniej to wziąć w garść laptopa mego Szczepana i ponadrabiać nieco zalegających zaległych zaległości... Mam jakieś tam alibi - że dużo pracy w pracy i w domu trochę dalej dłubiemy i wijemy nasze gniazdo i może przed 10 urodzinami Tymek doczeka swego pokoju... no ale byle do przodu :)

Nadchodzi jesień...czuć ją w powietrzu, zapach więdnącej przyrody, coraz cieplejsze barwy na drzewach, chłodniejsze dni, zimniejsze noce, deszcze, wiatry... idzie zima :( a w zimie najgorsze jest to że jest zimno, brrrrr. No ale nie ma co teraz marudzić i narzekać, bo póki co jeszcze słoneczko nas grzeje jak może i przed nami piękna polska złota jesień z szeleszczącymi liśćmi, kasztanami i złoto-czerwoną oprawą. Powoli szykujemy się do boju z aurą, ostatnio kupiłam Tymkowi przecudne kaloszki na jesień, ocieplane, żółte i rybkami - Tymek lubi bardzo rybki, ma zaprzyjaźnioną rybkę z Mini mini a także ulubione wielkie piękne akwarium u mnie w pracy.

W takich kaloszkach nie straszne nam jesienne chłody i deszcze!

Wczoraj byliśmy na ślubie Znajomych naszych, to nie pierwszy ślub tego lata ;) ale chyba ostani. Piszę to nieco z ulgą... lubię śluby i wesela, ale chwilowo czujemy się wyślubowani i wyweselowani ;) Z poprzednich dwóch ślubów zdjęć Tymka nie mamy (jeszcze?), ale wczoraj wzięłam w końcu naszą popsutą nieco idiot-kamerę i pstryknęłam kilka (dosłownie) fotek.



Tymek jest już dużym i coraz samodzielniejszym Chłopcem - całą zupkę zjadł sam! I nawet zbytnio nie porozlewał. Chodzenie z Nim na różne przyjęcia staje się coraz wygodniejsze ;)


Ponieważ wszyscy wokół stawali, śpiewali i wykrzykiwali tradycyjne weselne przyśpiewki a następnie moczyli gardła napojami z kieliszków, Tymek oczywiście dał nam wyraźnie do zrozumienia że On też chce! Więc wznosił toasty z soku...





Na przyjęciu przygrywała nam fajna kapela - grali słowiańskie różne tradycyjne (wiejskie) pieśni i przyśpiewki, bardzo nam się podobało! No ale najważniejsze że zespół miał baaardzo dużo różnych ciekawych instrumentów - od gitar, perkusji, skrzypiec, po bęben, tarkę, flety i tamburyn. Tymek był zafascynowany! Właściwie cały wieczór spędził w salce gdzie grał zespół, słuchając oczarowany, tańcząc lub próbując wydobyć dźwięki z różnych instrumentów. Panowie z zespołu byli bardzo mili i sami zachęcali nas do wypróbowywania instrumentów. To była wspaniała zabawa! I ja spełniłam swoje marzenie i siedziałam za perkusją i pod Tymkowym pretekstem trochę na niej pobrzękałam. Bo zawsze marzyłam o perkusji. Postanowiłam że na stare lata nauczę się walić w bębny! Och, nie zrobiłam ani jednego zdjęcia z instrumentami ;( ale chyba Pan Fotograf zrobił i mocno liczę że uda mi się zdobyć tę dokumentację naszych muzycznych dokonań :)


Mama - Tymku, nie jest Ci chłodno? Może założymy sweterek?
Tymek - nie cieba!

jak nie trzeba to nie trzeba....

kaskader

Zgodnie z obietnicą - dziś o mrożących krew w żyłach (głównie matczynych), przerażających (głównie matkę), nieco nierozsądnych oraz świadczących o wielkiej odwadze cywilnej (Tymka), wyczynach Małego Kaskadera

Prosto z grilla u Milenki pojechaliśmy - omijając piętnastosierpniowy HOT SPOT, czyli Częstochowę, cudnymi dróżkami przez okoliczne śliczne i malownicze niezwykle miasteczka - do Bełchatowa! W Bełchatowie mieszkają nasze Wspaniałe: Tosia i Marynia z Rodzicami. Od soboty do poniedziałku gościliśmy się, relaksowaliśmy i spędzaliśmy jak zawsze miło czas. U Wujostwa Klaksonów jak zwykle - niespiesznie, pysznie i wesoło było!

jedną z głównych atrakcji minionego naszego bełchatowskiego turnusu, była wycieczka do OSiR na (w??) Górze Kamieńsk. 25 km od Bełchatowa, zimą stok narciarski, a latem tor saneczkowy, gokarty, kłady i inne atrakcje. W tamtejszej restauracji zjedliśmy obiad (nie polecamy) i ruszyliśmy na podbój atrakcji.

Tymek zaczął lajtowo - od przeznaczonej dla swego przedziału wiekowego, wielkiej dmuchanej dżungli

Tymko w dżungli

Po wyskakaniu wszystkich dżunglowych skoków, ruszyliśmy do naszego właściwego celu wyprawy, czyli na tor saneczkowy. Droga była oczywiście pod górę, ale z takim wsparciem nie mogło się nie udać ;)

Ta śliczna dziewczynka, to Marianna, zwana Marynią, starsza od Tymka o 8 miesięcy - chrześnica Tymkowego Taty!

łaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! zakręty były ostre... pierwszy zjazd "rozpoznawczy".... Tymek wrzeszczy z radochy, Mama chwilami z przerażenia i radochy oczywiście też ;)

Za drugim razem jechaliśmy tak szybko (Mamusia jechała nieco pewniej :D) że Wujo nie dał rady strzelić porządnej foty ;P

Jako że szalone saneczkowe zjazdy podniosły nam poziom adrenaliny, trzeba było jakoś ją jeszcze wykorzystać i zapewnić jej wysoki poziom we krwi przez dłuższy czas ;)
Oto jak to zrobił Tymkowski:

(Mama myśli: aaaaa, spoko, NA PEWNO nie da rady się wdrapać!)

(Mama wciąż myśli: eeee, spoko, zaraz się zniechęci, źle stanie, nóżka zacznie boleć i zrezygnuje)

(Mama wciąż myśli: hmmmmm..... nieźle Mu idzie....hmmmmm)

(Mama wymienia przerażone spojrzenia z Tatą.... no nic.... ryzyk fizyk...)

Tymko: Mamo! Zobacz jak wysoko jestem!
Mama: oj...no.... pamiętaj Tymku! Nóżkami do dołu!

Mama: Tymek! Zjeżdżasz czy wzywać wsparcie?

Choć w locie mina nietęga, po wylądowaniu, policzeniu kosteczek, sprawdzeniu wszystkich stawów Tymek powtórzył swój wyczyn jeszcze 2 razy. A potem czas na hulanki się skończył, siły totalnie się wyczerpały i Mama zarekwirowała wyraźnie dające znać o swoim niezadowoleniu tym faktem Dziecko i sprowadziła Je na ziemię.

To była super wyprawa! Dzieciaki były tak wymęczone że następnego dnia spali do 9! W Tymkowie takie spanie odbywa się arcyrzadko, więc jest to fakt godny odnotowania :)

PS Prawdę pisząc to przed saneczkowymi harcami Mama zjechała z tej wielkiej zjeżdżalni razem z Tymkiem - i to 3 razy! Więc to nie do końca tak że puściliśmy go na żywioł. Ale muszę z radością odnotować że to był moje pierwsze w życiu zjazdy z takiej zjeżdżalni! Cudnie mieć "pretekst" i zupełnie beztrosko móc bawić się jak dziecko....