sankowo...zimowo...

Po dniu przerwy :) spieszę z nowinami

Wczoraj wieczór pełen wrażeń
Hmmm, właściwie odkąd Q wraca późno to wieczory stały się najatrakcyjniejszą częścią dnia. No bo Tata sam w sobie jest niezłą atrakcją - robi się z Nim przecież same fajne psoty! A czasem bywa tak, że Tata przynosi COŚ. I COŚ staje się atrakcją Nr 1. No i wczoraj właśnie Tata przytachał (wreszcie!) zdobyte nie bez trudu SANKI dzidziusiowe. Ponieważ jest oczywistą oczywistością że w związku z wrodzonym sceptycyzmem NIE kupiliśmy sanek dla Tymka kiedy to w każdym odwiedzanym przez nas sklepie stały ich cale piramidy. O nie! To byłoby zbyt proste. My czekaliśmy aż spadnie śnieg. No i spadł. Leży już od dni kilku. Za to oczywiście sanek już nigdzie nie uświadczysz. Wygrzebałam na allegro że w Falenicy.... no i Q wczoraj był w Falenicy i zanabył śliczne i bajeranckie sanki dla Tymcia. I wczoraj wieczorem...

Szczęśliwie udało mi się zmusić Ich żeby najpierw wykąpali Panicza ( bo to Taty zadanie - o ile jest w domu), a dopiero potem zajęli się przymierzaniem i zabawą sankami... Dlatego na poniższych zdjęciach Tymek w odzieniu nocnym-piżamowym


Nauka prawidłowej pozycji (Nóżki razem Synku)

Hmmmm jakie miękkie oparcie :)


Wio Tato! Wio! (Nóżki RAZEM Synku!)


Są sanki - jest impreza!


Dziś po raz pierwszy zapchaliśmy Tymka do żłobka na sankach. Po raz pierwszy i OSTATNI. Never ever! Nie chce mi się opisywać ile się naszarpałam z Tymkiem, sankami, Tymkiem na sankach - zwłaszcza przy przechodzeniu przez ulicę - musiałam przenosić sanki z jakże Drogą mi Zawartością.... Po dotarciu na nasze osiedle udaliśmy się na spacerek. I chyba się podobało, bo Mama pchała, ciągnęła, biegała, skakała, robiła głupie miny... więc dziecko się śmiało i zdawało być zadowolonym


Nowy kombinezon, nowe sanki, Mama się wydurnia - są powody do radości




Potem Dziecku się zachciało do domu. Histeria na pół osiedla. Mama bardzo, ale to bardzo nie miała ochoty nieść Dzieciny na rękach a sanek pchać nie wiem czym. Byłam już doprawdy wykończona wcześniejszą walką z asfaltem. Tymek zaprezentował cały swój urok osobisty, rzucając się na śnieg, spełzając z sanek, wrzeszcząc i wyprężając do tyłu. Kilka razy także zleciał z sanek, raz niestety zarył buzią w śniegu... To była ewidentna próba sił, wojna na asertywność. Matka vs Dziecko. Nawet dwie "urocze" ciągnące za sobą wózeczki z zakupami z pobliskiego Kerfura emerytki (znacie TEN typ troskliwych emerytek prawda?) z nienawiścią do mnie w oczach i oburzeniem na twarzach miały czelność mówić do Tymka coś w stylu "nie płacz Dziewczynko"... jeszcze słowo by padło z ich ust i zaproponowałabym żeby w takim razie zaniosły mi to urocze Dziecko do "o! tamtego bloku" skoro mają w sobie tyle empatii

szczęśliwie pod blokiem spotkaliśmy Tatę
szczęśliwie dla Tymka
szczęśliwie dla mnie
szczęśliwie dla sanek

i tak to właśnie skończył się nasz pierwszy sankowy spacer
jestem padnięta, Chłopaki JUŻ padli. Tymek dziś usnął o 19.20! Alleluja!

Na zakończenie jeszcze 2 specjalne pozdrowienia

Po pierwsze baaaardzo serdecznie pozdrawiamy Ciocię B. która ma dziś urodzinki! :) Sto lat Ciociu B.! I żeby udało się co ma się udać!

A po drugie przytulamy szczególnie mocno Ciocię Lulę. Kochana! Jeszcze będzie wspaniale!